کد مطلب : 31790

نكته ضرورى
در اينجا بايد به اين نكته توجه كرد كه انسانها معمولاً نيازهاى روزانه خود را با اعضاء و جوارح و ابزار و وسائلى كه خداوند در اختيارشان قرار داده برمى‏آورند و زندگى را با اين وسائل به پيش مى‏برند و در نتيجه برخى گمان دارند كه كمال هر چيزى به داشتن اين ابزار و اعضاء و وسايل است و فقدان آن دليل بر نقص و كمبود مى‏باشد و اين وسائل گاهى از درون و گاهى از بيرون ما را يارى مى‏دهند. اعضاء و جوارح و جوانح ما و اشيائى كه در پيرامون ما وجود دارند كه خداوند آنها را براى ما آفريده و مسخّر كرده است از جمله زن و فرزند تمام اين‏ها براى بعضى از انسانها منشأ اشتباه شده كه اينها همه منشأ جمال و كمالند پس چرا خداوند فاقد آنها باشد خدايى كه مى‏فرمايد:

و من آياته ان خلق لكم من انفسكم ازواجا لتسكنوا اليها و جعل بينكم مودّة و رحمة انّ فى ذلك لايات لقوم يتفكرون(روم، 21)
و از نشانه‏هاى او اينكه همسرانى از جنس خودتان براى شما آفريده تا در كنار آنها آرامش يابيد و در ميان شما زن و مرد مودت و رحمت قرار داده براستى در آن نشانه‏هايى است براى مردمى كه تفكر كنند و بينديشند.

برخى از نابخردان مى‏پرسند خدايى كه براى انسان همسر و جفت آفريده و آن را از آيات و نشانه‏هاى آفرينش خود معرفى كرده است چرا براى خود همسرى انتخاب نكرده است تا از تنهايى رهايى يابد و به وسيله او داراى فرزندانى شود. از سوى ديگر خدايى كه حواس پنجگانه را به ما ارزانى داشته تا ما بتوانيم با بيرون از خود ارتباط برقرار كنيم چگونه خود از اين حواس محروم باشد يا خدايى كه نيروى تفكر و تعقل و تخيّل و امثال آن را به ما عنايت فرموده و ما را در مسير تكامل قرار داده چرا خود فاقد اين نيروها باشد. انسان با اين تفسير و تحليل نتيجه مى‏گيرد كه خداوند به تناسب حتما از اين مزايا و ابزار و ادوات برخوردار است زيرا فقدان آن موجب نقص مى‏باشد.

اشتباه بشر
ولى اشتباه بشر در اينجا است كه ابزار و آلاتى را كه در واقع نشانگر ضعف و نياز انسان است دليل بر قدرت و كمال مطلق او گرفته است اگر انسان مى‏توانست بدون اين ابزار و بدون اين حواس با همه جا و همه چيز ارتباط برقرار كند و در همه جا حضور داشته باشد و همه چيز را بفهمد و درك كند قطعا داراى كمال برتر و قدرت بيشتر بود. نياز انسان به ابزار و آلات نشانه آن است كه قدرت انسان محدود است و ناگزير است از چيزهاى ديگر غير از خود و ذات خود كمك بگيرد و استمداد بطلبد براى مثال چنانچه ما بدون وجود چشم و بدون نياز به محاذات با شى‏ء مرئى و انعكاس نور از آن به شبكيه مى‏توانستيم اشياء را ببينيم قطعا داراى قوه بينايى بيشترى بوديم زيرا اين ابزار و اين شرايط انسان را در ديدن محدود مى‏كند زيرا آنچه در كانون عدسى منعكس مى‏شود به عنوان يك عكس در قوه بينايى و در اعصاب بينايى بازتاب پيدا كرده آنگاه اين بازتابها از راه اعصاب و قوه بينايى به مغز انسان مى‏رسد آن وقت بينايى محقق مى‏شود.

پس ديدن تنها انكسار نور و تشكيل صورت در كانون عدسى نيست كه ما آن را به عنوان ديدن تلقى كنيم. ديدن در واقع درك خاصى است كه به قوه بينايى مرتبط است. ديدن يافتن شيئى ديدنى در درون و در باطن و در روح و روان انسان است و ساير احساسات هم نيز به همين گونه است. پس همه اين وسائل، وسيله انعكاس آن ملموسات و محسوسات به درون است و آن چيزى كه درك و فهميدن است احساسى است كه در درون و روان و در مغز انسان به وجود مى‏آيد. به عبارت ديگر اگر انسان در عين حال كه در خانه‏ى خود نشسته، در خيابان و در محل كار ودر اجتماعات حضور داشته باشد و آنچه در آنجا مى‏گذرد ببيند و بفهمد آيا چنين انسانى كاملتر است يا آنكه بدون حضور فيزيكى نمى‏تواند آن صحنه‏ها را ببيند؟

بدون شك كسى كه بدون اين ابزار و آلات داراى حضورو درك و احساس باشد و پشت پرده را ببيند كاملتر است از آنكه بدون حضور جسمانى احساس و درك ندارد. همچنين اگر انسان بدون زن و فرزند بتواند آنچه را كه زن و فرزند براى او انجام مى‏دهد خودش ذاتا انجام دهد آيا داشتن زن و فرزند براى او كمال است؟ بدون ترديد، نه. پس اگر كسى بتواند بدون وسائل و اسباب عادى و با اراده خود اشيايى را به وجود آورد بدون ترديد قوى‏تر و كاملتر است از انسانى كه در كارهايش نيازمند به وسيله و ابزار است .

ادامه دارد ... .

منبع:
کتاب «ترجمه و شرح دعای افتتاح» ، نویسنده: آیت الله محمدرضا مهدوی کنی، ناشر: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، تلفن تهران: 22856124

مرجع : سايت خبری آينده روشن