علی رضا بهنام در گفت و گو با آينده روشن گفت: رفع مظلوميت از فرهنگ در ذات خود داراي ابهام است. مظلوميت زماني معنا مي يابد كه ما معتقد باشيم كه ظالم و مظلومي وجود دارد و فرهنگ را در دسته دوم قرار دهيم كه مفهومي مجرد است. مي توان به چنين چيزي اعتقاد داشت، ولي بايد روابطي را كه موجب ايجاد اين مظلوميت شده، تعريف كنيم و ببينيم كه مي توانيم به مظلوميت فرهنگ اعتقاد داشته باشيم يا خير. سپس بتوانيم كاري انجام دهيم.
وی افزود: در سه دوره تاريخي، فرهنگ ما توانسته بار خود را ببندد و از آسيب ها با كوله باري سنگين در امان بماند. بنابراين بايد از اصطلاح رفع مظلوميت از توليدكننده فرهنگ يا انسان فرهنگي استفاده كنيم. به باور من پس از انقلاب تمام حاضران عرصه فرهنگ به يك ميزان آسيب ديده اند. البته تاثير حضور افراد فرهنگي تنها به انتشار اثر وي بستگي ندارد. براي نمونه شاعري از مازندران چند وقت پيش فوت كرد كه يك كتاب هم ندارد، ولي تاثيري كه بر فرهنگ سازي در مازندران داشته انكار ناپذير است. پس در واقع اين فرد حضور فرهنگي دارد و بر اين شاعر ظلم شده است كه نتوانسته در زمان حيات خود ثمره تلاش هاي خود را به دست آورد.
وي وظايف نهادهاي فرهنگي پس از انقلاب را حمايتي و هدايتي دانست و يادآور شد: در سياست هاي كلان كشور چيزي به عنوان هدايت تعريف شده كه بخشي از بودجه ها صرف اين موضوع مي شود. در واقع اين بودجه صرف سه چيز مي شود يكي براي نابودي چيزي كه فرهنگ بيگانه مي نامند و دوم براي ترويج فرهنگي كه مورد نظر ايدئولوژي حاكم است و سوم كه در دهه 60 بيشتر كاربرد داشت، براي تقويت روحيه حماسي بود. اين مورد سوم در دهه هفتاد كم رنگ شد، ولي امروزه به دليل چالش هاي موجود دوباره كاركرد خود را به دست آورده است.
بهنام درباره حمايت نهادهاي دولتي و فرهنگي گفت: حمايت به اين معناست از يك سو بايد امنيت شغلي براي حاضران عرصه فرهنگ به وجود آيد و از سوي ديگر چرخه فرهنگ را به گردش در آورند تا آثار به دست خوانندگان خود برسند. متاسفانه شاهد عدم توازن در تخصيص بودجه هستيم و به بخش هدايتي بودجه كلاني اختصاص مي يابد و به همين نسبت از بخش حمايتي بودجه كم مي شود.
بهنام، انتظار را مسئله اي فطري دانست و خاطر نشان كرد: انتظار همان اميد به آينده است و در وجود همه هست. خرافات با انتظار در تضاد قرار دارد. خرافات انسان را در موقعيتي قرار مي دهد كه از رسيدن به آينده اي روشن باز مي دارد. حال آن كه انتظار انسان را به فعاليت وا مي دارد و براي رسيدن به افق هاي روشن تشويق مي كند. از اين رو اگر تنها اميد به آينده در جامعه گسترش يابد مي توانيم جامعه اي فعال داشته باشيم.
علی رضا بهنام، شاعر بهنام، انتظار را مسئله اي فطري دانست و گفت: خرافات انسان را در موقعيتي قرار مي دهد كه از رسيدن به آينده اي روشن باز مي دارد.
