داخلی     يادداشت     انديشه
عبادت در زمان غیبت افضل از زمان حضور
  'أَلْعِبادَةُ فِى الْغیبَةِ أَفْضَلُ مِنَ الْحُضُورِ. عبادت در زمان غیبت، از زمان حضور افضل است. حقّ دارى، چون در زمان غیبت به سر مى برى، و از پدر روحانى و معنوى دستت کوتاه است، نتوانستى سلمان بشوى . . .
Share/Save/Bookmark
شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۱ ساعت ۱۰:۱۳
کد مطلب : 55271
عبادت در زمان غیبت افضل از زمان حضور
بنیاد اسلامی قلم و معرفت نوشت: آیت الله بهجت(ره) فرمود: واى بر ما از آن روزى که قرآن یا عترت را از ما بگیرند. گرفتن هر کدام گرفتن دیگرى هم هست، زیرا این دو از هم جدا نمى شوند: "لَنْ یَفْتَرِقا" نه در خارج و نه در اعتقاد "حَتّى یَرِدا عَلَىَّ الْحَوْضَ" (۱)؛ (تا اینکه در کنار حوض کوثر بر من وارد شوند.) تنها کسانى از حوض خواهند نوشید که با قرآن و عترت با هم باشند، عدّه اى هستند که همیشه موفّق اند، ولى بعضى مانند کودک یتیم بدون سرپرست هستند و به عمد و یا بدون عمد به هر جهت روى مى آورند، البته فى الجمله معذور هستند. به دلیل عدم حضور امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّریف .

بنابراین، ممکن است به چنین شخصى گفته شود: راست مى گویى، معذورى، خیلى چیزها را ندیدى و نمى دانى، حقّ دارى، چون در زمان غیبت به سر مى برى، و از پدر روحانى و معنوى دستت کوتاه است که نتوانستى سلمان بشوى، سلمانى که "عَلِمَ عِلْمَ الأْوَّلِ وَالآْخِرِ." (۲)؛ (به علم اوّل و آخر آگاه بود.) و فرمود که:
"إذا أَدْرَکْتُمْ سَیِّدَ شَبابِ آلِ محمّد، فَکُونُوا أَشَدَّ فَرَحا بِقِتالِکُمْ مَعَهُ." (۳) وقتى زمان سرور جوانان آل محمّد [امام حسین(ع) را دریافت کردید، بیشتر به جنگ کردن در رکاب او، شادمان شوید. امّا این را چه مى کنى که فرمودند: "أَلْعِبادَةُ فِى الْغیبَةِ أَفْضَلُ مِنَ الْحُضُورِ. » عبادت در زمان غیبت، از زمان حضور افضل است.

و نیز به اصحاب خود مى فرمود: "أَنْتُمْ أَصْحابى وَ أُولئِکَ إِخْوانى، فَواشَوْقا إِلى إِخْوانى، آمنُوا بِسَوادٍ عَلى بَیاضٍ."(۴)
شما اصحاب من هستید و آنان برادران من هستند. چه قدر به دیدار برادرانم مشتاقم، آنان که به سیاهى بر سفیدى ایمان آوردند.کنایه از این که: در زمانى که مرا ندیده اند به من ایمان آورده اند.

۱. اصل حدیث به این صورت از رسول اکرم(ص) ـ نقل شده است: "إِنّى تارِکٌ فیکُمُ الثِّقْلَین، أَحَدُهُما أَکْبَرُ مِنَ الآخَرِ: کِتابَ اللّه حَبْلٌ مَمْدُودٌ مِنَ السَّماءِ إِلَى الاْءَرْضِ؛ وَ عِتْرَتى أَهْلُ بَیْتى. وَ إِنَّهُما لَنْ یَفْتَرِقا حَتّى یَرِدا عَلَىَّ الْحَوْضَ."؛ (من دو چیز سنگین و گرانبها در میان شما [به یادگار مى گذارم [که یکى از دیگر بزرگتر است: یکى: کتاب خدا، که ریسمانى است که از آسمان به سوى زمین کشیده شده است؛ و دیگرى: بستگان و خاندانم. این دو هرگز از هم جدا نخواهند شد، تا این که در [کنار] حوض [کوثر] بر من وارد شوند. مسند احمد، ج ۳، ص ۱۴. نیز ر.ک: مسند احمد، ج ۳ ،۲۷ و ۵۹؛ مجمع الزوائد هیثمى، ج ۹، ص ۱۶۳؛ مسند ابن جعد، ص ۳۹۷، منتخب مسند عبد بن حمید، ص ۱۰۸؛ خصایص نسایى، ص ۹۳؛ مسند ابى یعلى، ج ۲، ص ۲۹۷ و ۳۷۶؛ معجم صغیر طبرانى، ج ۱، ص ۱۳۱ و...
۲.بحار الانوار، ج ۱۰، ص ۱۲۱؛ ج ۲۲، ص ۳۳۹
۳.بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۳۷۲ .. ..
۴. نقل به معنا از: من لایحضره الفقیه، ج ۴، ص ۳۶۵؛ وسائل الشیعة، ج ۲۷، ص ۹۲؛ مستدرک الوسائل، ج ۱۷، ص ۳۰۰، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۲۵؛ ج ۷۴، ص ۵۵، جامع الاخبار، ص ۱۸۰؛ کمال الدین، ج ۱، ص ۲۸۸؛ مکارم الاخلاق، ص۴۴۰.

انتهای پیام/ق/0