ابوالقاسم حسینجانی، در گفتوگو با آینده روشن گفت: باید انتظار را از جنبه مدیریتی و امیدوار کردن جامعه سنجید، چرا که این موضوع فرهنگ عمومی جامعه را میتواند تحتالشعاع قرار دهد. البته در زمینه فرهنگ و هنر نیز انتظار اثرگذار خواهد بود، به شرط آن که در مدیریت کلان جامعه مشکل خاصی وجود نداشته باشد و سیاستگذاران فرهنگی و سیاسی جامعه، سیاستهای مناسبی اتخاذ کنند.
وی افزود: متاسفانه با وجود ادعاهای بسیار جامعه ما در زمینه انتظار، نتوانستهایم به ابعاد فرهنگی و هنری مهدویت بپردازیم و تنها در حد اشاره به مناسبتهای تقویمی و چاپ کتاب به این موضوع پرداختهایم. آن ها هم بیشتر حالت رونویسی است، نه به معنای تحقیق برای به حق رسیدن. از این رو من انتظار را تنها نظریهپردازی میدانم.
این شاعر، منتظر را فعال و جستوجوگر دانست و خاطرنشان کرد: شخص منتظر هرگز به وضعیت موجود راضی نمیشود. در واقع انتظار در بعد سیاسی و اجتماعی نوعی اعتراض است، یعنی ما به وضع موجود جهان معترضیم و به آرامش خاصی میاندیشیم که در آن کسی به تحت سلطه قرار دادن دیگری نمیاندیشد.
وی تصریح کرد: با نوشتن چند شعر و نامه و چاپ چند کتاب نمیتوان کار اساسی انجام داد. باید کسانی که اقتدار فرهنگی ـ فکری دارند، در این راه گام بردارند. کسانی که میتوانند بیان جهانی داشته باشند و جهان را به این سمت سوق دهند. این افراد در واقع باید نقش پیامبران جامعه را ایفا کنند.
حسینجانی، رسیدن به آینده روشن را در گرو اکنون روشن دانست و گفت: اگر گذشته مان به صورت روشن برای ما تبیین نشود و زمان حال را نیز زیبا نسازیم، نمیتوانیم آینده روشنی نیز داشته باشیم. زمانی که توانستیم بزرگترین نظریهپردازی درباره آینده را برای جهان ارائه دهیم، به آینده روشن نزدیک شدهایم.
وی یادآور شد: تمام سخن قرآن این است که باید جهان، پاک اداره شود و همه چیز بر اساس عدالت باشد. ادبیات انتظار نیز باید عمیق تر به این موضوع بپردازد. اگر ما تنها در حد خواندن دعای ندبه و سر زدن به جمکران به این موضوع اکتفا کنیم، سطحی خواهد بود. باید آماده سازی فکری و فرهنگی برای جهانیان به وجود آوریم. اگر این آماده سازی را ما انجام ندهیم، مطمئناً منتظران خوبی هم نخواهیم بود. متاسفانه بسیاری از کارهایی که ما انجام میدهیم تنها به خاطر رفع تکلیف است، به خاطر وجود فراخوان هایی که داده میشود.