سروها در این جا نه دیگر سبزند و نه دیگر رشید، غم ها این جا بی شمار است و شادی ها اندک است، و عمر تک تک شان، کوتاه کوتاه است و ما ماندیم چه کنیم در میان این همه غم.
ما ماندیم چه کنیم و از کدام راه برویم، این جا پر از راه است و هر راهی به جایی می رسد. کاش مقصد همه راه ها یکی بود که نیست چنین چیزی و ما باید چه کنیم با این همه راه و این همه مقصد که نمی دانیم کی می رسیم به مقصد و کی می توانیم مقصودمان را ملاقات کنیم.
ما چه کنیم با این همه پرسش که می بارد از سر و روی ذهن و خیال مان و ما چه می توانیم بکنیم وقتی نمی توانیم حتی به یک پرسش پاسخ بدهیم و خودمان را دل خوش کنیم که بالاخره توانسته ایم پرسشی را کشف کنیم و پاسخی بدهیم.
ما مانده ایم. به راستی چه کسی می تواند ما را از دست این همه پرسش رنگ به رنگ برهاند و چه کسی می تواند ما را به راهی جز این راه هایی که بر سر راه مان هست، هدایت کند و ما را برهاند از این همه سرگردانی و حیرانی که شده بلای جان مان؟
ما مانده ایم و می توان خدای خوبم این در جا زدن را نشانه خوبی دانست و گفت در جا زدن بهتر از یک جا ایستادن است و در جا زدن یعنی خواستن ولی نرسیدن و تو به خواستن ما بنگر.
ما می خواهیم برویم و برسیم و برهانیم خودمان را از چنگ تاریکی، ولی نقشه را گم کردیم و نمی دانیم و جهل مان زیاد است که نمی دانیم، ولی شوق مان بی حد است و تو به شوق مان بنگر که خواهان رسیدنیم و اگر تو کسی را برای این دل غم زده و نیازمند و این تن فرسوده و این ذهن پرسش گر بفرستی، بالاخره خواهیم دانست کدام راه تنها راه است و کدام پاسخ، پاسخی به تمام پرسش هاست.
به راستی چه کسی می تواند ما را از دست این همه پرسش رنگ به رنگ برهاند و چه کسی می تواند ما را به راهی جز این راه هایی که بر سر راه مان هست، هدایت کند و ما را برهاند از این همه سرگردانی و حیرانی که شده بلای جان مان؟ 
