محمدعلی گودینی در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری آینده روشن گفت: ادبیات دینی به سه دوره تقسیم می شود: دوره پیش از انقلاب، دوره ای که آغاز انقلاب بود و دوره اخیر. در دوره پیش از انقلاب تک و توک اثر دینی نوشته می شد و بیش تر این آثار، گزارشی بود و کم به نکته های فنی داستان توجه می شد و چون مردم تشنه داستان پیامبران و امامان و حادثه های دینی _ تاریخی بودند، این آثار طرف دار داشت.
گودینی افزود: در مرحله دوم، فضایی پدید آمد که کارهای دینی نوشته شود و متأسفانه افرادی در این دوره شتاب زده وارد این فضا شدند و به صورت فله ای، درباره زندگی برخی یاران پیامبر و امامان معصوم داستان نوشتند. آن زمان چون جامعه ما تازه انقلاب کرده بود، این آثار خریدار داشت.
وی گفت: وقتی جنگ آغاز شد، آن دلاوری های میدان رزم، زمینه نگارش چنین داستان هایی را فراهم آورد و مردم دیگر سیراب شدند و الان این کارها مثل گذشته انجام نمی شود.
گودینی یادآور شد: اشخاصی چون رضا رهگذر، کارهای ارزنده ای انجام می دهند. ایشان در یکی دو سال گذشته، رمانی پدید آوردند، با نام «آنک آن یتیم نظرکرده». این رمان درباره زندگی پیامبر است. نثری که ایشان به کار برده اند، نثری ویژه است و فضاسازی خوبی هم داشت. این اثر سرمشق خوبی برای نوشتن این گونه داستان هاست.
وی گفت: ادبیات دینی به اندازه همه شاخه های ادبیات جای کار دارد. شما فیلم های تاریخی ـ دینی را ببینید، چقدر مورد استقبال واقع می شود. هنوز هم مردم ما تشنه این جور چیزها هستند.
این رمان نویس یادآور شد: ما در دوره ای زندگی می کنیم که حتی نویسندگان مسیحی هم دین شان را تمسخر می گیرند و قدیسان خود را غرق در نکبت و شراب نشان می دهند. حال در این دوره، نویسندگان ما پرتوان می توانند ظاهر شوند و به ادبیات دینی بپردازند.
او تصریح کرد: البته همه کسی نمی تواند در این حوزه وارد شود و به این دلیل است که بیش تر نویسندگان ما مذهبی نیستند و آن هایی هم که مذهبی هستند، در مقابل ادبیاتی، چون ادبیات مهاجرت ایستاده اند و دیگر کار دینی انجام نمی دهند. تک و توکی هم که به ادبیات دینی نظر دارند و مایل اند کار کنند، باید کمک شان کرد. یکی از این کمک ها، مشاوره حوزه علمیه است تا نویسندگانی که داستان دینی می نویسند، آگاهانه دست به قلم ببرند که خطای کوچکی در این حوزه، آسیب های فراوانی را در پی دارد.
گودینی گفت: باید مراقب باشیم داستانی که می نویسیم، جان دار و نیرومند باشد، چرا که نوشتن داستان دینی ضعیف، زیانش بیش تر است و سودی برای دین و مخاطب در بر ندارد.
او گفت: در این دوره طلبه هایی هستند که به سمت ادبیات گرایش پیدا کرده اند و برای نوشتن داستان تلاش می کنند. این ها باید داستان دینی بنویسند، چرا که نسبت به دیگر نویسنده ها بیش تر با تاریخ و دین آشنا هستند.
وی دلیل بی رغبتی مردم نسبت به داستان دینی را آگاهی مردم دانست و گفت: قبل از انقلاب مردم مانند امروز دین را نمی شناختند و این است که دیگر مثل گذشته به این نوع ادبیات رغبت نشان نمی دهند، چون مردم سیراب شده اند. برای نمونه قبل از انقلاب از هر ده قرآنی که منتشر می شد، یک قرآن ترجمه داشت، ولی امروز همه قرآن ها ترجمه شده و تفسیر هم شده است. این زمینه را برای آگاهی مردم فراهم می کند.
گودینی گفت: به دلیل بالارفتن بینش مردم، نویسنده دینی هم باید با پژوهش کافی و دقت عالی به داستان نویسی رو بیاورد تا بتواند در جذب مخاطب آگاه موفق باشد.
مرجع : خبرگزاری آینده روشن
محمدعلی گودینی معتقد است: در حوزه ادبیات دینی کار شده است، ولی باز هم در این وادی می توان کار کرد. 
