کد مطلب : 20872

امام باقر (ع): «بِنَا عُبِدَاللهُ، وَ بِنَا عُرِفَ اللهُ، وَ بِنا وُحِّدَ اللهُ تَبارَكَ وَ تَعالَي»1

«به سبب ما خداوند عبادت مي شود، به سبب ما خداوند شناخته مي شود و به سبب ما خداوند به يگانگي پرستش مي شود.»

امام صادق (ع): «الاوصياءُ هُم أبوابُ اللهِ عَزَّوَجَلَّ الَّتِى يُؤتي مِنهُ وَ لَولاهُم مَا عُرِفَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ»2

«اوصياي پيامبرند كه درهاي خداي عزوجل هستند كه از آن درها به سوي خدا روي آورده مي شود و اگر ايشان نبودند، خداي پر عزت و جلال شناخته نمي شد.»

روح معرفت و عبوديت خدا، معرفت و شناخت اهل بيت عليهم السلام است؛ چنانکه امام صادق (ع) مي فرمايند: «هيچ عملي از لحاظ ارزش پس از معرفت، با نماز برابري نمي كند و پس از معرفت و نماز، هيچ چيز با زكات و پس از آن هيچ چيز با روزه و پس از آن، هيچ چيز با حج برابري نمي كند. و آغاز و پايان همة اين عبادات، معرفت ماست.»3 

بدين سان تمام عبادت ها، اگر همراه با معرفت و شناخت عابدان حقيقي و آموزگاران عبادت كه همان محمد و آل محمدند، نباشد، كالبدي بدون روح را مي ماند كه توان تحرك، پويايي و تأثيرگذاري و فعاليتي را ندارد. 

بدين سان «مهدي شناسي» كه لازمه و عصارة «امام شناسي» است، روح و حقيقت تمام پرستش ها و عبادت ها خواهد بود و بدون معرفت امام زمان، هيچ پرستش و عبادتي قدر و منزلتي نخواهد داشت.

پی نوشت:

1.كليني، اصول كافي، كتاب التوحيد، باب النوادر، ح 7.
 
2. همان، ج1، ص275، ح9.
 
3. علامه مجلسي، بحارالانوار، ج 27، ص 202.

مرجع : سایت خبری آینده روشن