فرازي از زيارت حضرت صاحب الامر (عج) در زمان غيبت: «...الّلهُمَّ عَرِّفنِى حُجَّتَكَ فَإِنَّكَ إِن لَم تُعَرِّفنِى حُجَّتَكَ ضَلَلتُ عَن دينِى»؛ (1) 

«پروردگارا! حجت خويش را به من بشناسان كه اگر حجتت را به من نشناساني، از دينم گمراه خواهم شد.»

اي پاكان هستي! اگر خداي را به وصف توحيد بخواهيم و بدانيم، بايد از شما پذيراي آن باشيم، نه از غير شما؛ چراكه ديگران به بيراهه و انحراف خواهندمان برد. اگر از كوي يار خبر گيريم و نشان او خواهيم و آهنگ قرب او داشته باشيم، بايد رو به سوي شما كرده و به آستان ولايت و معرفت شما چنگ زنيم. اين گونه است كه «خداخواهي و توحيد» و آهنگ قرب ما به سوي نور هستي، در باغ دستان پاك شما شكوفا مي شود.

معبودا! هركس كه تو را شناخت، به وسيله آنان تو را شناخت؛ چراكه تو را فقط مي توان از نگاه معصوم شناخت. در غير اين صورت، از نگاه نادرست ديگران، دچار تشبيه و تجسيم و شرك و كفر خواهيم گشت و چراگاه و جولان گاه شيطان خواهيم شد.

...خدايا! اي نور هستي! اكنون اگر معرفت حجت و «تنها راه» خودت را به من نشناساني، دينم را گم خواهم كرد و از دست خواهم رفت. (2)

پی‌نوشت:

1. قمي، شيخ عباس، كليات مفاتيح¬الجنان، دعاي صاحب¬الزمان (عج) در عصر غيبت.

2. ر.ك: فصلنامه تخصصي انتظار موعود، ج 6، دكتر صادق سهرابي، مقالة تنها راه (مروري بر زيارت حضرت صاحب الامر (عج)، ص 420 ـ 421.