جناب میرزا در این فراز نخست از کتاب اقدس، چنانکه عرض شد خود را «مشرق وحی» نامیده است.
اگر بخواهیم از درون عبارات خود او بفهمیم «مشرق وحی» یعنی چه، این نکات قابل بیان است:
1. او کسی است که ظهور وحی الهی از طریق اوست، یعنی سخنانش وحی الهی است.
2. او کسی است که همچون خداوند تدبیر عوالم خلق و امر را می کند، بلکه نفس اوست.
3. خداشناسی، یعنی مشرق وحی شناسی؛ زیرا اولین واجب در بهائیت، خداشناسی نیست بلکه مشرق وحی شناسی است (اول ما کتب الله علی العباد عرفان مشرق وحیه).
بنابراین، گام نخست و اولین پایه عرفان در دین بهائی ،«میرزا حسینعلی شناسی» است؛ به عنوان کسی که جانشین خدا در زمین و زمان و کل عوالم خلقت حتی عوالم ناسوت و ملکوت و مجردات (عالم امر) است.
4. هدایت و ضلالت در بهائیت منوط به «میرزا حسینعلی شناسی» است. همه خط کشی ها در بهائیت وابسته به این عرفان است. اگر او را شناختی، فائزی و اگر نشناختی گمراهی:
«من فاز به قد فاز بکل الخیر والذی منع من اهل الضلال ولو یاتی بکل الاعمال»؛ «هر که به او رسید، به همه خیر رسیده است و کسی که به او نرسد، از اهل گمراهی است هرچند همه اعمال از او صادر شود.»
حالا جا دارد سؤالات پژوهشگران درباره این عرفان را مطرح کنیم:
الف: چه کسی تعیین می کند این عرفان در عارف محقق شده یا نشده است؟
به عبارت دیگر چه کسی انگ هدایت یا ضلالت را به مدعی عرفان میرزا می زند و قضاوت می کند که تو به این عرفان فائز شدی، پس مهتدی هستی یا به این عرفان نرسیدی، پس گمراهی؟
الان چه کسی قضاوت می کند منتقدان بهائیت و میرزا حسینعلی بهاءالله که با شناخت تحلیلی تاریخ و اظهارات و آثارش، او را مدعی دروغین می دانند، راه به هدایت برده اند یا مجذوبان میرزا که همه چیز او را با دید اثبات توجیه می کنند. آنها از اهل ضلالتند یا اینان؟
یعنی تشکیلات بهائی، پیشاپیش، منتقدان و مخالفان خود را اهل ضلالت نامیده و بر هر گونه تحری حقیقت که به نتیجه مخالفت با آنها بینجامد انگ ضلالت زده است.
این پارادوکسی است که باید توسط تشکیلات بهائی یا هر بهائی منصفی جواب داده شود؛ زیرا از یک سو می گویند باید تحری حقیقت کرد و از سوی دیگر می گویند اگر در پایان این تحری به نتیجه مخالف ما رسیدی اهل ضلالتی!
ب. شناخت و عرفان میرزا شامل چه چیز هایی می شود:
بیوگرافی او، فعالیت های اجتماعی فرهنگی اقتصادی و سیاسی او، آثار و نوشته هایش، و همه این ها از دید خودش یا مورخان بهائی ملاک است یا از دید مورخان غیر بهائی، از دید منتقدان یا از دید مجذوبان؟ چه میزان تحقیق و در چه حوزه هائی باید تحقیق شود تا عرفان حاصل گردد؟
الان تکلیف شش میلیارد انسان غیربهایی روی زمین چیست که هنوز میرزا را نشناخته اند؟
بی گمان آنها طبق نص صریح کتاب اقدس جزو گمراهانند!
آنها اگر خواستند از گمراهی خارج شوند، باید چه بخوانند و از دید چه کسانی بخوانند و چه کسی قضاوت می کند عرفان آنها به واقع اصابت کرده یا نکرده است؟
مهتدی شده اند یا در گمراهی غلتیده اند؟
منبع: بهائیپژوهی
تلخیص و ویرایش: آینده روشن
گفتنی است سایت بهاییپژوهی از جمله پایگاههایی است که بیطرفانه و با مد نظر داشتن حقیقتجویی به بررسی مباحث و سؤالات درباره بهائیت میپردازد و بهگونهای که همه اعضا حق بیان نظر و ثبت مطلب در سایت داشته باشند، اداره میشود. یادداشت «همه گمراهند جز بهائیان» بخش نخست از یک سرفصل جدید است که علاقهمندان میتوانند مطالب و بحثهای مرتبط با آن را در این سایت پی بگیرند.
سلام ما از اخبار شما در سايت خود استفاده مي كنيم و ضمنا از ((آر اس اس)) اخبار شما نيز استفاده كرده ايم ..... آماده تبادل لينك با شما هستيم .... البته اگه قابل بدونيد ... با علي تا علي يا علي
نام سايت ما : محفل شمع زينب سلام الله عليها مي باشد
www.shamezeinab.ir
میرزا حسینعلی نوری، در فراز نخست از کتاب اقدس، خود را «مشرق وحی» نامیده است.
