امام رضا (ع): «الامامُ الامينُ الرَّفيقُ وَ الوالِدُ الشَّفيقُ وَ الاخُ الشَّقيقُ، كَالامِّ البَرَّةِ بِالوَلَدِ الصَّغِيرِ وَ مَفزَعُ العِبادِ»؛ (1) «امام، اميني رفيق، پدري مهربان و برادري هم زاد است؛ او همانند مادري نيكوكار و مهربان نسبت به فرزند خردسال و پناه بندگان خداست.»

محبت و مهرباني او نسبت به ما، خالص ترين و شيرين ترين محبت هاست؛ زيرا هيچ نوع طمع و وابستگي در آن وجود ندارد. محبت او، مظهر محبت خدا به بندگانش است. محبت او، در همه ابعاد وجودي ما و به بلنداي وجودمان است.

او ما را به بلنداي ابديت مي بيند؛ با نفخه اي الهي، با گوهري انساني و با ارزشي بي نهايت. آري، ما براي هم‌راهي و هم‌سايگي و پيوند با امام زمان (عج)، براي ابديت و لقاي خداوند آفريده شده ايم.

آري، او اصل و ريشه ماست كه فرزندانش با او نهايت اتصال و پيوستگي را آن هم در ابعاد بي نهايت و ابدي دارند.

و اينك سخن در مظلوميت چنين امام و پدر مهرباني است كه قدرش ناشناخته و مهرورزي هاي پدرانه اش بي پاسخ مانده است. (2)

پی‌نوشت:

1. حراني، تحف‌ العقول، ص 429.
2. شجاعي، محمد، آشتي با امام زمان (عج)، ص 64- 65.

کد مطلب: 21167

آدرس ايميل : نظر شما :   نمايش آدرس ايميل شما به سايرين