داخلی     گفتگو    
عضو هیأت علمی دانشگاه امام صادق(ع):
شخصیت حضرت ابوطالب(ع) از سرمایه های بنام جهان اسلام است
  عضو هیأت علمی دانشگاه امام صادق(ع) از شخصیت حضرت ابوطالب(ع) به عنوان یکی از سرمایه های جهان اسلام نام برد که می تواند برای کسانی که به دنبال حق و حقیقت هستند به عنوان الگو مطرح باشد.
گزارشگر :
Share/Save/Bookmark
جمعه ۱۹ مرداد ۱۳۸۶ ساعت ۱۲:۳۳
کد مطلب : 16349
حجت الاسلام و المسلمین دکتر محسن الویری عضو هیات علمی دانشگاه امام صادق(ع) در گفتگو با آینده روشن، در رابطه با ابعاد شخصیتی حضرت ابوطالب (ع) در صدر اسلام گفت: از نظر تاریخی، حضرت ابوطالب (ع) در دو مقطع از زندگانی پیامبر اعظم(ص) وظیفه سرپرستی ایشان را به عهده داشتند. ابتدا دوران پیش از بعثت که از سن 8 سالگی بود و ایشان وظیفه سرپرستی و حمایت اجتماعی و اقتصادی از نبی مکرم اسلام را به عهده داشتند. دوره بعد نیز مربوط به حمایت سیاسی ایشان است که  به دوران بعد از بعثت می رسد.

وی افزود: فضای عربستان در آن دوره خاص یک فضای کاملاً قبیله ای بود و حمایت بزرگان اقدام بسیار تأثیر گذاری بود. دلیل اینکه قرآن کریم ابولهب را در میان دشمنان و مخالفان پیامبر از همه بیشتر مورد سرزنش و لعن قرار می دهد را می توان در تأثیر گذار بودن حمایت و مخالفت بزرگان قوم از یک فرد خاص در این محیط، توجیه کرد. تأثیر حضرت ابوطالب(ع) در حمایت از پیامبر گرامی اسلام به حدی بود که حضرت محمد(ص) سال رحلت ایشان و حضرت خدیجه(س) را سال اندوه و حزن نامیدند. این مسئله بیانگر نقش و جایگاه با ارزش حضرت ابوطالب(ع) نزد پیامبر اسلام می باشد.

دکتر الویری تصریح کرد: مادامی که حضرت ابوطالب(ع) در قید حیات بودند کسی جرأت تعرض و جسارت به پیامبر را به خود راه نمی داد. حضرت ابوطالب(ع) طی 42 سال همواره به عنوان مهم ترین نقطه اتکاء رسول گرامی اسلام مطرح بوده و با تمام ابزارهای موجود به حمایت از ایشان در مقابل مخالفان و کفار می پرداختند.

وی در خصوص شبهات موجود در اسناد تاریخی در مورد حضرت ابوطالب(ع) اظهار داشت: این شبهات بارها با پاسخ های منفی روبرو شده است. درست است که شاید سند محکمی برای ذکر شهادتین گفتن حضرت ابوطالب(ع) در دست نباشد، لیکن قرائن موجود در زندگی و رفتار ایشان ما را به واقعیت متدین بودن حضرت ابوطالب(ع) نزدیک می کند.

حجت الاسلام الویری گفت: از جمله اسنادی که می توان به وسیله آن ایمان داشتن حضرت ابوطالب به پیامبر را توجیه نمود، نوع رفتار و حمایت های بی دریغ ایشان از برادر زاده خویش بود. با توجه به اینکه این حمایت ها پس از بعثت نیز ادامه داشت دلیلی ندارد کسی تصور کند که این حمایت ها تنها به دلیل خویشاوندی وی بوده است، این رفتار همدلانه و حمایت گر نشان دهنده اخلاص و ایمان قلبی ایشان به پیامبر گرامی اسلام می باشد. علاوه بر این اشعار حضرت ابوطالب(ع) در رسای پیامبر را نیز می توان از گزاره های مستدل تاریخی برای متدین بودن ایشان ذکر نمود.

استاد دانشگاه باقرالعلوم افزود: برخی علمای اهل سنت نیز در مورد حضرت ابوطالب(ع) و اعتقاد به مسلمان بودن ایشان کتبی را به رشته تحریر درآورده اند که فهرستی از این منابع در کتاب ارزشمند الغدیر علامه امینی موجود می باشد. به علاوه اینکه در تاریخ نگاری نمی توان واقعیتی را بدلیل اینکه گذاره مستقیم تاریخی در مورد آن موضوع وجود ندارد مردود دانست.

دکتر الویری در پاسخ به این سؤال که آیا ممکن برخی از علمای اهل سنت برای خدشه وارد کردن به مقام امیرالمومنان حضرت علی(ع) در صدد ایجاد چنین شبهاتی نسبت به حضرت ابوطالب (ع) باشند گفت: من این مسئله را قبول ندارم. نباید به این شدت به این مسئله نگاه کرد. البته موارد اختلافی وجود دارد که بزرگان ما پاسخ های منطقی به آن شبهات داده اند. شخصیت حضرت ابوطالب(ع) نباید باعث دامن زدن به اختلافات کهنه میان اهل تسنن و تشیع شود. با توجه به اینکه امسال با تدبیر مقام معظم رهبری به سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی نامگذاری شده است باید با دوری جستن از تشتت و اختلاف زائی همانند بزرگانی مثل علامه امینی که همگرایانه رفتار می کردند، عمل کنیم.

وی ادامه داد: شخصیت هایی همچون ابوطالب(ع) تنها متعلق به جهان تشیع نیستند و به طور کلی جزو سرمایه های جهان اسلام محسوب می شوند و می توانند برای کسانی که به دنبال حق و حقیقت هستند به عنوان الگو مطرح باشند.

استاد دانشگاه امام صادق(ع) در بیان ضرورت انجام مطالعات تفصیلی در باب شناخت زندگانی و شخصیت بزرگانی چون حضرت ابوطالب(ع) خاطر نشان ساخت: از منظر تاریخ نگاری، نمی توان زوایای پنهان و درونی یک واقعیت تاریخی را با تکیه بر شناخت قهرمان و شخصیت اول آن پدیده، به درستی تفهیم کرد. به طور مثال نمی توان انقلاب را تنها در وجود حضرت امام خمینی (ره) خلاصه کرد، بلکه در این راه می توان از یاران خواص و مردم به عنوان ستونهای اصلی پیدایش انقلاب نام برد.

وی تصریح کرد: طبیعی است که شخصیت هایی همچون حضرت ابوطالب(ع) در پیدایش و گسترش اسلام در رتبه اول قرار دارند. البته شخصیتهای دیگری همچون مصعب ابن عمیر که به خاطر حمایت از آرمان رسول الله به زندگی اشرافی خود پشت کرد و با پیامبر اسلام همراه شد را نیز باید بیش از پیش مورد تحلیل و تجلیل قرارداد. لیکن کار کردن در این عرصه نباید به ایجاد تنش و اختلاف میان اهل تسنن و تشیع منجر شود.