مصطفی علی پور، در گفت و گو با خبرگزاری آینده روشن گفت: انبوه سرایی مسئله تازه ای نیست و در دوره های مختلف شعر فارسی این اتفاق افتاده است.
وی افزود: اصولاً شعر فارسی و روح ایرانیان به گونه ای است که سبب شده شعر بسیار گفته شود و شاعران بسیاری در ایران متولد شوند.
علی پور یادآور شد: انبوه سرایی اتفاق جدیدی نیست، ولی آن چه جای بحث دارد این است که باید انبوه سرایی اثری در خلق آثار بزرگ داشته باشد.
این شاعر تصریح کرد: البته از یک نظر می توان انبوه سرایی را مثبت دانست. از این نظر که نشان می دهد شعر فارسی، هنر مردمی است و همه ایرانیان با این هنر زندگی کرده اند.
وی در پایان گفت: در آن سوی انبوه سرایی و انبوه نویسی ممکن است شاعران و نویسندگانی باشند که ظرفیت های علمی، هنری و ذوقی لازم را برای خلق آثار نداشته باشند و باعث می شود که شعر فارسی تنزل کند وشاهد سقوط شعر فارسی باشیم.
مصطفی علی پور افزود: در دوره صفویه آن اندازه شعر مردمی بوده که حتی قصاب محل نیز شعر می گفتند و حتی بسیاری از شاعران آن روز به همین شغل هایشان معروف بودند و این نتیجه خوبی در پی نداشته است و ما کمتر شاعر خوبی را در این دوره داشتیم که آن هم در حدود اندازه شاعران بزرگی چون مولانا و حافظ نبودند و شعر در این دوره رشد آن چنانی نداشت.
علی پور در پایان گفت: اکثر مردم شعر دینی را درست تعریف نمی کنند. بعضی ها تنها مدیحه سرایی و مرثیه سرایی را شعر دینی می دانند که به نظر من چنین نیست و به اعتقاد من شعر دینی حوزه گسترده تری دارد که مدیحه و مرثیه تنها قسمتی از آن است، شعر فارسی ما از آغاز دینی بوده است. هر نوع بیان ارزش های انسانی و توصیف اخلاق و خصوصیات بارز انسان شعر دینی است.
مصطفی علی پور گفت: برخی تنها مدیحه سرایی و مرثیه سرایی را شعر دینی می دانند که به نظر من چنین نیست. 
