«غيبت» به معناي «حاضرنبودن»، تهمت ناروائي است كه به تو زده اند و آنان كه بر اين پندارند، فرق ميان «ظهور» و «حضور» را نمي دانند، آمدنت كه در انتظار آنيم به معناي «ظهور» است، نه «حضور» و دلشدگانت كه هر صبح و شام تو را مي خوانند، ظهورت را از خدا مي طلبند نه حضورت را. وقتي ظاهر مي شوي، همه انگشت حيرت به دندان مي گزند با تعجب مي گويند كه تو را پيش از اين هم ديده اند. و راست مي گويند، چرا كه تو در ميان مائي، زيرا امام مائي. جمعه كه از راه مي رسد، صاحبدلان «دل» از دست مي دهند و قرار از كف مي نهند و قافله دل هاي بي قرار روي به قبله مي كنند و آمدنت را به انتظار مي نشينند...
و اينك اي قبله هر قافله و اي «شبروان را مشعله»، در آستانه آدينه اي ديگر با دلداده ديگري از خيل منتظرانت سرود انتظار را زمزمه مي كنيم.
در فراق تو
منكه دين محض ميدانم تولاي ترا
چون ز سر بيرون توانم كرد سوداي ترا؟
در حريمت آرزوي خاكساري مي كنم
تا مگر چون خاك ره بوسم كف پاي ترا
از حريم دل به عمري پاي ننهادم برون
كي سر صحرا بود مجنون شيداي ترا؟
ديگر اي آرام بخش جان مكش پا از سرم
من كه در كانون دل پرداختم جاي ترا
در فراقت رفت از كف طاقت و تاب و توان
دوستان بيقرار و ناشكيباي ترا
اي نهان از ديده بيرون از حجاب غيب آي
تا ببينم آن جمال عالم آراي ترا
ديد بايد تا به كي اي حجت حق در جهان
بر مسلمانان مسلط خصم رسواي ترا؟
داد نيروي خدايي از پي احياي دين
ايزد دادار، بازوي تواناي ترا
عمر عالم خواهد آمد بر سر اما تا به حشر
مادر گيتي نخواهد زاد همتاي ترا
گشت روشن ديده احباب از ميلاد تو
گو كه غيرت كور سازد چشم اعداي ترا
دردنوشان غمت تا روز محشر سرخوشند
نيست مخموري ز پي سرمست صهباي ترا
تا زدي دم از ولاي حجت يزدان (فتي)
مي ستايند اهل ايمان طبع والاي ترا
با خط زرين به تاريخ جهان كردند ثبت
در مديح حجت حق، شعر شيواي ترا
از حساب روز محشر از چه پروا مي كني؟
بس بود اين چامه زاد راه، فرداي ترا
محمدعلي فتي تبريزي «فتي»
دوستان خوبم
از وبلاك خوب و زيباي شما بازديد شد
پايگاه ديگر شما بيقرار ظهور ؛ با قالبي جديد و بخش هاي مختلف در حال تغيير است
خرسند خواهيم شد نظرات ارزشمندتان را بكار بگيريم
قبلا از محبت هاي شما صميمانه سپاسگزاريم
التماس دعا
تو را غايب ناميده اند، چون «ظاهر» نيستي، نه اينكه «حاضر» نباشي. 
