کد مطلب : 27099

بيمار غير شربت اشك روان نداشت
بودش هزار درد و توان بيان نداشت

تنها زمين نداشت به سر دست از فلك
پايی به عزم پيش‌نهادن، زمان نداشت

یكسر به خاك ريخت گل و غنچه، شاخ و برگ
آمد، ولی ز باغ نصيبی خزان نداشت

دانی به كربلا ز چه او را عدو نكشت
تا كوفه زنده ماندن او را گمان نداشت

از تب ز بس كه ضعف بر او چيره گشته بود
می‌خواست بگذرد ز سر جان، توان نداشت

يك آسمان ستاره به ماه رخش ز اشك
می‌رفت، يك ستاره به هفت آسمان نداشت

در تركش دلش كه دو صد تير آه بود
می‌برد و غير قامت زينب كمان نداشت