کد مطلب : 36729

 به گزارش آینده روشن،بنا به اعتقاد آیةالله مؤمن، زمانی این شبهات مطرح می‌شود که فرد، حکومت را با حاکمان دنیایی فعلی مقایسه کند. حاکمانی که دغدغه احکام الهی و شرعی را ندارند. برای همین، وقتی کسی زورش از همه بیشتر بود، به حکومت می‌رسد و زورمداری، دلیل اصلی حاکمیت است. ولی در ایران به دلیل این‌که صفت عدالت از عمق جان ولی فقیه بر‎می‌خیزد و در صورتی‎که یک لحظه هوای نفس به وی غلبه کند، فاقد این صفت می‌شود، چنین مسائلی نوعا جای طرح ندارد.

مهمترین نکات طرح شده در این گفتگو به شرح زیر است:
• موضوع، کاملا مشهود و آشکار است. این مباحث چون مباحث فقهی مفصل می‌طلبد، شاید فرصت آن در این اندک مهیا نباشد. ولی وقتی در مقام بیان معنای ولایت فقیه جست‌وجو کنیم، می‌بینیم در تقریرات مرحوم حضرت امام مباحثی از این دست فراوان است. چیزی که ما در آن‌جا می‌خوانیم، چیز دیگری غیر از ولایت و امامت رسول گرامی و ائمه اطهار نمی‌بینیم. این ولایت به‎جز سرپرستی امت، موضوع دیگری نیست. در روایات هم وارد شده است که به فقها شأنی از شئون آن بزرگواران اعطا شده. از جهت این است که فقها متصدی امر نشده‌اند و به‎عنوان متولی امر در روایات مطرح هستند. 

•اینکه ولایت فقیه شعبه‌ای از شعبات ولایت ائمه‎اطهار و رسول‎الله است، در فقه مسبوق به سابقه است. در مباحث ولایت فقیه، مرحوم امام در کتاب البیع مباحث را واضح بیان کرده‎اند. بزرگواران دیگری هم در این‎باره تقریرات و فرمایشات فراوانی دارند. منتها این سخنان را مفصل بیان نکرده‎اند. در اصل از زمان مرحوم شیخ، عین این مسئله مطرح شده است. در تعابیر فقهی البته موضوع «موکول العلل الی الحاکم» مطرح شده. این را باید دقت کرد. منتها چون آن بزرگواران همیشه در زمان تقیه بوده‌اند و حکومت از آن زمان در دست غیر شیعه بوده است، نمی‌توانستند مفهوم «حاکم» را به‎صورت مبسوط بیان کنند و تفصیلات این موضوع در کلمات علما نیست، با این حال فراوان می‌بینیم که اشارتا این موضوع در کلام آن بزرگواران وجود دارد. 

• حال در مورد التزام عملی، ببینید اگر کسی ملتزم به ولایت فقیه باشد، جایی، تخلف از دستورات، از وی سر نمی‌زند. یعنی این‎طور حساب کنید اگر کسی ملتزم به ولایت و فرمایشات رسول گرامی اسلام، باشد هیچ‎جا از فرمایشات آن بزرگوار تخلف نمی‌کند و دیگر شما نمی‌بینید جایی بر خلاف دستورات ایشان رفتار کند. با این همه، می‌توان این‎طور برداشت کرد که می‌توان بین التزام عملی و اعتقاد قلبی در این خصوص، تفکیک قائل شد. 

•البته موضوعی که مطرح شده است قطعا بررسی در مقام عمل است، نه حرفی که تنها به زبان گفته شود. شما ببینید در صدر اسلام نیز منافقان در زمان رسول، اظهار ایمان و ارادت و التزام به زبان می‌کردند، ولی عملا کار دیگری انجام می‌دادند. عمل، اصلی‎ترین ملاک است. اگر کسی گوش به فرمان رسول و حضرت امیرالمؤمنین باشد، در مقام عمل، قهرا در راه آن‎ها قدم برمی‌دارد. پس اگر کسی ولایت مجتهد را قبول داشته باشد، در مقام عمل نیز به همان راه می‌رود که ولی فقیه می‌گوید. یعنی التزام عملی نیز به دستورات پیدا می‌کند. 

•در مورد رابطه «اطاعت از دستورات حکومتی» با اطاعت از قانون باید گفت که قانون را باید کاملا پذیرفت. قانون حرف خودش را دارد. ببینید! در قانون‎اساسی کشور و یا سایر قوانین، موضوعی که مورد بحث ماست، به‎عنوان «ولایت مطلقه فقیه» مطرح شده است. باید این را در نظر داشت که قانون فقط مصوبات مجلس نیست. در بحث استثناهایی که در وضع قوانین وجود دارد، مجمع تشخیص مصلحت نیز مصوباتی دارد؛ آن‎ها نیز قانون است. در برخی جاها نیز دستورات خاصی از طریق ولی امر صادر می‌شود که آن‎ها نیز قانون است. این‎ها را ما در قانون اساسی خود داریم. پس باید به این نکته توجه داشت کسی که ملتزم است، باید به کلیه این‎ها که قانون هستند، ملتزم باشد. حال چه دستورات حکومتی ولی فقیه باشد یا قوانین دیگر. منتها برخی از افراد که تعدادی از قوانین را قبول دارند و تعداد دیگری را قبول ندارند، ملتزم حساب نمی‌شوند. 

• اما در مورد شبهه قیاس ولایت فقیه با ولایت رسول الله، ببینید! چیزهایی که در سایت‎های خارجی می‌آید، بر اساس حکومت‎های عالم است که جنبه الهی در آن‎ها نیست. در آن حکومت‎ها، هر کس زورش برسد، حاکم می‌شود و هر کار دوست داشت، می‌کند. ولی در مسائل شرعی، فرض کنید اگر کسی رهبر شود، شروطی دارد. یکی از شروط اصلی این فرد، اجتهاد است که همان شرط علمی است و دیگری عدالت است که در ذات شخص، قائم است. اگر جایی هوای نفسانی بر رفتار این شخص حاکم شود، وی خود به خود جنبه رهبری‎اش را از دست می‌دهد، چون صفت عدالت را از دست داده است.

انتهای پیام/ن

مرجع : خبر آنلاین