کد مطلب : 28548

یک هزار و صد و هفتاد سال گذشت؛ سالیان درازی که از آغاز امامت آخرین حجت الهی می‌گذرد و ما در طول قرن‌های متمادی چشم انتظار رؤیت خورشید روی این ذخیره حضرت حق هستیم.

نهم ربیع الاول، سال‌روز آغاز امامت حضرت ولی عصر(عج) اگر چه بنا به روایات، روز غدیر دیگری برای شیعیان و مؤمنان است و ولایت‌مداران شادمان و خرسند هستند؛ اما چنین روزی جدای از بحث شادمانی و اعمال آن موسمی نیکو برای همه ماست که امام زمان‌مان را بهتر بشناسیم و بدانیم رسالت خود را به عنوان یک منتظر.

این روز برای شیعیان روز بسیار بزرگی محسوب می‌شود و از جایگاه بالایی برخوردار است و این روز هم مانند تمام روزهای باعظمت مسلمانان دارای اعمالی است که سزاوار توجه بیش از پیش است.

مرحوم حاج شیخ ‌عباس قمی در مفاتیح الجنان چنین می‌آورد: روایتی نقل شده که هر که در این روز چیزی انفاق کند، گناهانش آمرزیده می‌‌شود.

از دیگر اعمال این روز اطعام مومنان، خشنود کردن آنها، توسعه دادن نفقه، پوشیدن لباس‌های نیکو و شکرگزاری و عبادت پروردگار بزرگ است.

چقدر زیباست در روزی که پیشوای مستضعفان امر ولایت را عهده‌دار می‌شود، ما که خود را شیعه آن حضرت می‌دانیم قدری طبق سیره آن بزرگوار و اجدادش عمل کنیم دل مسکینی را به دست آوریم تا به سبب خشنودی خلق خدا، بهترین آفریده در آسمان و زمین از ما خشنود شود.

اگر تأملی در اعمال این روز داشته باشیم، به نکات جالبی می‌رسیم که لطافت و مهربانی خالق یکتا بیش از پیش برایمان روشن می‌شود.

اول این که تمام آن اعمال خود به نوعی شکرگزاری و عبادت محسوب می‌شود که انجام آنها آسان و پرسود است؛ زیرا خشنود کردن دیگران و تغییر ظاهر علاوه بر اثر مثبت روی شخص انجام دهنده، آثار مثبتی بر اطرافیان و بهتر شدن روابط اجتماعی دارد.

بر خلاف برخی نظریات که شیعه را متهم به خشونت می‌کنند، این اعمال ساده به وضوح توجه تعالیم شیعه به مسئله محبت کردن به دیگران و بانشاط بودن را نشان می‌دهد.

در ایام عید معمولاً مردم به دیدار یکدیگر می‌روند و احوال دوستان و آشنایان را جویا می‌شوند. دید و بازدید در این روز که عید امامت پناه بی‌پناهان است و از آنها دلجویی می‌کند، به مراتب سزاوارتر است.

انجام تمامی این اعمال بسیار پسندیده و دارای اجر و ثواب است اما با دقت بیشتر جای اصل قضیه را خالی می‌بینیم و آن شناخت صاحب این روز بلکه صاحب عصر و زمان است. چگونه می‌شود او را نشناسیم اما در میهمانی‌اش شرکت کنیم؟ آیا عیدی که صاحبش در مهجوریت است می‌تواند روز شادی باشد؟ پس قدم اول این است که به او معرفت پیدا کنیم تا بهتر در مهمانی آن عزیز شرکت کنیم.

آیا از هر راهی می‌شود به شناخت معصوم دست یافت؟ مسلماً خیر. پس به بهترین راهنما در این زمینه و در همه مسائل مراجعه می‌کنیم. در قرآن کریم آمده که: «بقیة الله خیر لکم ان کنتم مومنین»؛ حجت خدا برای شما بهتر است اگر مؤمن باشید.

ما در این عصر در زمانی که بیشتر به بازار شام می‌ماند، هم چنان سرگردانیم و خیر خود را گم کرده‌ایم. او در نزدیک ما و ما حیران و سرگردان او. «یار در خانه و گرد جهان می‌گردیم.»

او آخرین ستاده امیدی است که به انتظار نورافشانی‌اش نشسته‌ایم. خداوند متعال یازده ستاره را برای‌مان به رایگان فرستاد اما نور آنها را ندیدیم و با تاریکی جهالت نور آنها را در ظاهر خاموش کردیم. اگر این ستاره هم در زمان خودش ظهور می‌کرد؛ هم چون پدرانش قربانی کج‌فهمی و بداندیشی روزگار می‌شد اما خدایش چنین مقرر کرده که او بماند و ذخیره هستی برای صالحان آخرالزمان باشد آنها که معجزه ندیده و سخن پیغمبر نشنیده، ایمانی هم چون کوه‌های استوار دارند؛ برای آنها که در وعده خود راستین و پابرجا هستند مباد که در کوره‌راه آخرالزمان راه گم کنند.

بیایید نجات بخش خود را بهتر بشناسیم و در بازار شام هم چون تاجری باتجربه، تجارتی پرسود و با ارزش داشته باشیم.

مرجع : خبرگزاری آينده روشن