به نقل از ستاد خبري همايش زيبايي‌شناسي دين، جواد محقق اظهار داشت: با توجه به اين كه دين، به عنوان برنامه زندگي، توسط پيامبران و از جانب خدا آمده و خدا هم زيباست، هم زيبايي را دوست دارد و هم زيبايي آفرين است، طبيعي است كه مجموعه آموزه‌هاي ديني در عمق خودشان، سرشار از زيبايي باشند. 

وي افزود: اگرچه گاهي برداشت‌هاي سطحي و غلط بعضي از ما متوليان امور ديني يا معلمان دين، ممكن است آن چهره زيبا را خراب كند يا مورد سوء استفاده قرار دهد، اما شاعران و نويسندگان در طول تاريخ، با توجه به گوهر دين، همواره از ادبيات به عنوان زبان تبيين دين و شناساندن جلوه‌هاي زيبايي آن بهره برده‌اند. 

محقق در ادامه گفت: مبارزه شاعراني مثل حافظ با رياكاري، با توجه به مذموم بودن و حتي گاهي شركت و كفر بودن رياكاري در گوهر دين است يا سلامت و صداقتي كه در نگاه شاعراني مثل فردوسي به مردمداري حاكمان و موحد و خداپرست بودن آن هاست، برگرفته از همان گوهر ديني است. 

سردبير مجله رشد نوجوان تاكيد كرد: به همين دليل، همواره بين ادبيات دين، رابطه صميمي و خوبي در جهت نشان دادن اين گوهر - كه زيبايي زاييده آن است - وجود داشته است. 

محقق درباره جايگاه دين در ادبيات معاصر ايران گفت: اگر منظور شما از ادبيات معاصر، مجموعه آثاري است كه در طول يكصد سال اخير آفريده شده، بايد گفت كه به مصداق از كوزه همان برون تراود كه در اوست. با توجه به اين كه چند دهه از ادبيات معاصر، به ويژه در سال‌هاي قبل از انقلاب، در تيول گروه‌هاي لائيك، چپ و لااقل بي‌دين بوده، انعكاس زيبايي‌ها در آن آثار وجود ندارد. 

اين كارشناس و معلم ادبيات اضافه كرد: نمي‌توان انتظار داشت كساني كه با اصل دين مخالفند و دل بسته مسلك‌ها و مرام‌هاي وارداتي هستند، نسبت به انعكاس زيبايي‌هاي دين در آثارشان متعهد باشند. اما بخشي از اين ادبيات كه توسط دينداران به خصوص بعد از انقلاب توليد شده است، به همه جواني، توانسته است منظري از اين زيبايي‌ها را به تصوير بكشد.