... و اکنون وقت آن رسیده که برخیزیم و خود را احیا کنیم و دوباره جوانه بزنیم و نهراسیم از بخت برگشته مان و هیچ گاه به ناامیدی فرصت جولان ندهیم و نگذاریم که ما را ببرد و آواره کوی و برزن کند و مقصد را گم کنیم.
وقت آن رسیده که خودمان را به حقیقت برسانیم و از نور آن بهره ها ببریم و نگذاریم در ظلمت شیطانی روزگارمان سپری شود و عمر گران مایه مان هدر برود و شاخه های نورسته تجربه مان، بی شکوفه و جوانه بماند
و نگذاریم بر پشت بام خانه مان، جغد شوم بنشیند و شب، آواز ترسناکش را به اوج برساند و نگذاریم عشق مان تهی شود و تکراری شود و دیگر دیده نشود و نگذاریم دنیا پیش چشم مان بیاید و رنگ به رنگ شود و هزار رنگش را عیان کند و ما را بفریبد.
و نگذاریم فردا از راه برسد، در حالی که توشه مان خالی است و رمقی در جان مان نمانده است و نگذاریم عشق مان بی رنگ و رو باشد و رنگ به چهره نداشته باشد و غم سایه شومش را بر سرمان بگستراند و ما را فرسوده کند و افسرده سازد و نگذاریم آن چه را که نباید بگذاریم، اتفاق بیفتد.
و بگذاریم خورشید سر بزند و ما دوباره خدایی شویم و آبی آسمانی شویم و زیبا شویم و مهربان شویم و وسیع شویم و بزرگ شویم و دگرگون شویم و قد بکشیم.
تا دیر نشده بیا برخیزیم که وقت خیزش است و خواستن، وقت طلب کردن حقیقت است و هنگام خیز برداشتن سوی خوش بختی است، زمان، زمان گام در راه سعادت نهادن است و پشت کردن به دیروزهای سیاه است. باید پیش رفت و خود را یافت و به نور متوسل شد تا توشه مان را پر سازیم.
تا دیر نشده بیا برخیزیم که وقت خیزش است و خواستن، وقت طلب کردن حقیقت است و هنگام خیز برداشتن سوی خوش بختی است، زمان، زمان گام در راه سعادت نهادن است و پشت کردن به دیروزهای سیاه است. باید پیش رفت و خود را یافت و به نور متوسل شد تا توشه مان را پر سازیم. 
