کد مطلب : 24955

به گزارش خبرگزاری آينده روشن، پايگاه اطلاع رسانی «مهدويت» در مطلب اخير خود آورده است‌: مهدويت‏ به خاطر ابعاد متعدد آن از منظرهاى مختلف و زواياى گوناگون قابل بررسى ‏است و‌ مى‏توان آن را از جنبه‏هاى اعتقادى، تاريخى، روان‏شناختى، تربيتى و اجتماعى مورد كنكاش و بررسى قرار داد. 

نوع رويكرد به مسئله و تعيين حوزه بحث و زاويه ديد براى اتخاذ روش مناسب با آن حوزه و به دست آوردن نتايج صحيح و پرهيز از اشتباه ضرورتى تام دارد. 

آن‏چه در اين‏جا ارايه مى‏شود، نگاه به مهدويت از منظر اعتقادى است، اين نگاه، حوزه‏اى وسيع و پردامنه را در برمى‏گيرد و نسبت‏ به ديگر رويكردها به خاطر مبنا و ريشه‏اى بودن آن از نقشى مهم‏تر و اهميتى دو چندان برخوردار است. 

مهدويت و اعتقاد به امام زنده‏ غايب برخاسته از ريشه‏ها و پايه‏هاى مستحكمى است كه ما از آن، به مبانى اعتقادى ياد مى‏كنيم، بدون اين پايه‏ها و ريشه‏هاى عميق برخاسته از براهين عقلى و نقلى، هيچ رويشى شكل نمى‏گيرد و دوامى نمى‏آورد. 

و ‌بدون ترديد مهم‏ترين و ريشه‏اى‏ترين مساله همان مباحث امامت و ضرورت آن است. 

نويسنه پايگاه اطلاع رسانی مهدويت می‌افزايد: با توجه به اعتقاد شيعه به مسئله امامت‌، و توجه به‌اين نكته كه شيعه اين مسئله را در اغاز راه خود قرار داده است و در اين راه رنج‏های بسياری برده است، تا آن‏جا كه به اعتراف برخى محققان آن‏قدر كه در اين راه شمشير كشيده شد و جان‏فشانى شد، به طوری كه‌ در هيچ برهه‏اى از زمان و در مورد هيچ يك از ديگر آموزه‏هاى دين، شمشير زده نشده و جان‏فشانى نشده است. 

اين جان‏فشانى و اهتمام، از آن‏جا برخاسته كه به گفته‏ى قرآن، امام مكمل دين و متمم همه‏ى نعمت‏هایى است كه خداوند در هستى قرار داده است. رسول صلى الله عليه و آله آن‏قدر كه به اين امر سفارش مى‏كرد به هيچ‏يك از امور ديگر سفارش نمى‏كرد و آن‏قدر كه براى اين مهم از اولين روزهاى دعوت علنى تا آخرين لحظات عمرش در بستر بيمارى، گام برمى‏داشت و اقدام مى‏كرد، براى هيچ كار ديگرى اقدام نمى‏كرد و زمينه‏سازى نمى‏نمود . (و لم يناد بشى‏ء ما نودى بالولاية‏» وسائل الشيعة، ج 1، ص 10، ح 10 )
امروز و در اين نسل، ما امامت را پذيرفته‏ايم، ولى هنوز براى بسيارى از ما، طرح امامت و در نتيجه، بحث امام زمان (عج) گنگ و مبهم مى‏باشد و به صورت ميراثى از آن پاسدارى مى‏شود، ميراثى كه هنوز عمق و ضرورتش را نچشيده‏ايم. 

اگر ما جايگاه امامت را بشناسيم و ضرورتش را لمس كنيم، بر اساس همان ضرورت، وجود امام زمان (عج) را احساس مى‏كنيم و از زير بار اشكال‏ها آزاد مى‏شويم، بر اساس همان ضرورت و احساس به عشقى از امام مى‏رسيم. 

آن هم نه عشقى ساده و سطحى، كه عشق شكل گرفته و جهت‏يافته و تبديل شده به حركت و به سازندگى مهره‏هایى كه اين‌حكومت‏ سنگين و بلند به آن احتياج دارد. 

با پذيرش اعتقاد به خدا و ضرورت وحى و رسالت، به امامت مى‏رسيم، با پذيرش و اثبات اين نكته كه خدایى هست و ما محتاج اوييم (يا ايها الناس انتم الناس الفقراء الى الله (فاطر،‌15)) از‌حكم و خواسته‏ى او مى‏پرسيم و به ضرورت وحى و دين و اضطرار به رسول و حجت مى‏رسيم. 

در هر حال با اين بينش از استمرار و ارتباط انسان، به اضطرار و ضرورت وحى، معاد و رسول مى‏رسيم و با رسول پيوند مى‏خوريم و به همان دليل كه به وحى و رسول محتاجيم، به امام و حجت هم محتاجيم كه امامت ادامه‏ى رسالت است. 

از منظر‌ ضرورت امامت توجه به اين نكته الزامی است كه امام شؤونى دارد كه از جمله‏ى آن‏ها پيشوایى و رهبرى جامعه است.
حكومتى كه مى‏خواهد پاسدار امنيت و رفاه باشد، مى‏تواند با شورا و انتخاب مردم مشخص شود، اما حكومتى كه هدف هدايت، رحمت، ميزان و فرقان را دارد و تمامى نسل‏ها را در نظر مى‏گيرد و تمامى عوالم او‌ را ملاحظه مى‏كند، پايه‏ها و ريشه‏هاى ديگرى را مى‏طلبد . پايه‏هایى كه ريشه در درك ضرورت و اضطرار آدمى به حجت و امام دارد و با تسليم و اطاعت‏به همراهى و معيت او مى‏رسد و از تقدم و تاخر نجات مى‏يابد، (المتقدم عليكم مارق و المتاخر عنكم زاهق، فمعكم معكم لا مع غيركم) 

كسانى كه اين‏گونه اضطرار به ولى را احساس كرده‏اند، مى‏توانند از جان و مال خود در راه اين حق عظيم و پيمان الهى بگذرند و هستى خود را فداى امام كنند و هم‏چون ياران حسين عليه السلام جلوى او گل سرخی ظاهر شوند («فالذين بذلوا مهجهم دون الحسين عليه السلام‏» . زيارت عاشورا )كه بدون ولى، زندگى محدود و كور است و با او مرگ، استمرار و حيات جاويد است. (من مات على حب آل محمد مات شهيدا» . بحارالانوار، ج 65، ص 137) اين بينش، آثار زيادى دارد و نه تنها بر انتظار ما از حجت و انتظار ما براى حجت مؤثر است كه بر تربيت و اخلاق و سياست و حقوق و اقتصاد نيز تاثيرگذار است و تربيت و اخلاق ديگرى را مى‏طلبد كه در جاى ديگرى بايد از آن گفت‏وگو كرد.

مرجع : خبرگزاری آينده روشن