سازمان هاي حقوق بشري اعتراف نظاميان صهيونست را "شکست سکوت" توصيف کرده و از نهادهاي قضايي بين المللي خواسته اند تا سران تل آويو را براي ارتکاب اين جنايات، به محاکمه بکشانند. از زمان شکست رژيم صهيونستي در لشکرکشي به غزه، اعترافات تازه نظاميان صهيونيستي دومين سري از افشاگري هاي آنها در مورد جنايات بي شمار جنگي است که صراحتا اعتراف کرده اند به دستور مقامات مافوق خود مرتکب آن شده اند.
نظاميان صهينونست در سري جديد از افشاگري هاي خود در نزد رسانه هاي بين المللي و نيز نهادهاي مدافع حقوق انسان گفته اند: "درجريان جنگ از غيرنظاميان فلسطيني به عنوان سپر انساني استفاده کرده ايم و دستور اکيد مبني بر آتش گشودن بدون درنظر گرفتن مسايل انساني داشتيم -دستور داشتيم خانه هاي فلسطيني ها را ويران کنيم- براي ورود به مناطق مسکوني فلسطيني ها آنها را سپر قرار مي داديم و از سلاح هاي ممنوعه مانند بمب هاي فسفري استفاده کرده ايم."
اين اعترافات از لحاظ قانوني اهميت بسيار دارند، زيرا مي توان اين اعترافات را به دادگاه جنايي بين المللي لاهه و يا ديگر دادگاه هاي بين المللي و شوراي امنيت سازمان ملل ارايه کرد. اين اعترافات را همچنين مي توان به مطالبي که در گزارش هاي سازمان هاي حقوق بشري و يا برخي هيات ها و موسسات بين المللي، حقوق بشر و قانوني و از جمله کيفر خواستي که دادستان هاي کشورهاي اسلامي بنا بر ارايه آن به دادگاه هاي بين المللي دارند، افزود.
براي آنکه سران رژيم صهيونيستي به جهت جنايات جنگي بي شمار از جمله در غزه به پاي ميز محاکمه کشيده شوند بيش از 160 سند بين المللي که فقط توسط ارکان مختلف سازمان ملل متحد تصويب شده است، وجود دارد. بر اساس مواد 146 و 147 کنوانسيون چهارم ژنو مصوب 1949 ميلادي، کشورهاي عضو صلاحيت دارند در صورت وقوع جنايات جنگي نسبت به يافتن، تعقيب و مجازات مرتکبان آن اقدام کنند.
از اينرو ارایه پيش نويس کيفرخواست عليه جنايات رژيم صهيونيستي مي تواند براي کشورهاي عضو کنوانسيون چهارم ژنو مقدمه تشکيل پرونده و انجام اقدامات قضايي عليه سران رژيم صهيونيستي باشد.
در طول جنگ غزه و پس از آن، کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد، سازمان عفو بين الملل و نهادهاي ديگر حقوق بشري اسناد بسياري انتشار داده اند که ثابت مي کند اسراييل "آگانه" و "به عمد" در اين جنگ به کرات مرتکب "جنايات جنگي" شده است که از آن جمله استفاده از سلاح هاي شيميايي مانند بمب هاي ممنوع فسفري و سلاح هاي کثيف (سلاح هاي حاوي اورانيوم ضعيف- گزارش روز 13بهمن 1387 سازمان پزشکان نروژ) بمباران مراکز و تاسيسات غير نظامي، مراکز مصون و "نسل کشي" گسترده فلسطيني ها بوده است.
يکي از کنوانسيون هايي که به موجب آن همه طرف هاي درگير موظف هستند اصول و قواعد مقرر و تعريف شده را چه نسبت به طرف هاي درگير، و چه آنهايي که نقش و سهمي در جنگ ندارند، رعايت کنند، کنوانسيون حاصل از کنفرانس 1899 لاهه و قرارداد بين المللي جلوگيري از کشتارجمعي ژنوسايد مورخ 9 دسامبر 1948 است. به موجب اين کنوانسيون و قرار داد و نيز کنوانسيون هاي چهارگانه ژنو، و کنوانسيون ها، پروتکل ها و توافقنامه هاي مشابه که در مجموع به همراه عرف، "حقوق جنگ" را تشکيل مي دهند، طرفين درگير مجاز به استفاده از هرگونه سلاحي در جنگ هاي خود نيستند و لذا استفاده از سلاح هايي که باعث جراحات شديد مي شوند (مانند بمب هاي اتمي – فسفري – خوشه اي – شيميايي – ميکروبي و ...) در کنفرانس 1899 لاهه ممنوع شده است.
طبق قوانين بين المللي عمليات جنگي محدود به افرادي خاص شده و موارد جزو آن منع گرديده است، مثل حمله به افرادي که مستقيما در جنگ شرکت نداشته و اسلحه خود را به زمين گذاشته اند.
بررسي اخبار تهاجم گسترده نظامي صهيونيست ها به غزه نشان مي دهد که اين دو اصل از حقوق جنگ مانند ديگر اصول نسبت به ساکنان غزه و مناطق پيراموني آن به طور کامل ناديده گرفته شده است که به تصريح صورت گرفته در قوانين، از مصاديق بارز "جنايات جنگي" و قابل رسيدگي در محاکم قضايي است.
بر اساس کنوانسيون هاي متعدد بين المللي از جمله کنوانسيون هاي ژنو چند نهاد قضايي و دادگستري بين المللي و ازجمله دادگاه لاهه، دادگستري بين المللي و دادگاه جنايتکاران جنگي سازمان ملل صلاحيت رسيدگي به جنايات جنگي را دارند.
جنايات بي شمار صهيونيست ها از جمله در غزه آنقدر رسوا کننده بود که حتي مورد انتقاد تندروترين روزنامه هاي اين رژيم نيز قرار گرفت. «يديعوت آحارنوت» چاپ تل آويو روز 9 بهمن سال 1387 در يادداشتي اين سوال را مطرح کرد: چگونه شد که ما از «ويلايي در جنگل» ـ همانگونه که ايهود باراک، زماني اسرایيل را اين چنين توصيف ميکرد. ـ به «حيواني در جنگل» تبديل شديم؟ چگونه شد که ما در جهان «ديوانه» لقب گرفتيم و براي دفاع از مرزهاي سياسي خود از مرز اخلاقيات گذشتيم؟
به باور استراتژيست ها، آنچه در غزه گذشته است را نمي توان جنگ بين يک ارتش و ارتش ديگر دانست. جنگ در غزه کشتار يک ملت توسط اشغالگران است که با سال ها گرسنه نگه داشتن يک ملت شروع شد -هولوکاست قرن 21- و بعد هزاران تن بمب برسرشان فرود آمد. و حالا ظاهرا توپ ها خاموش شده است! موضوعي که اينک بايد آنرا جدي تر از هر زماني پيگيري کرد و همه کشورهاي اسلامي بنا بر اصل اخوت ديني و مسووليت متقابل، بايد آنرا در نهادهاي جهاني تعقيب کنند، موضوع مجازات صهيونيست هاي جنايتکاري است که غزه را به خاک خون کشيدند. "نسل کشي" ، "جنايت جنگي" و "جنايت عليه بشريت" هر کدام به عنوان يک سرفصل بخشي از جرايم بي نهايت سران رژيم صهيونيستي را پوشش مي دهد که در نهادهاي حقوقي بين المللي قابل پيگيري هستند. در فاجعه غزه ما شاهد وقوع هر سه دسته اين جنايت ها از سوي صهيونيست ها هستيم.
سازمان ملل متحد، مجمع عمومي اين سازمان و کميسيون حقوق بشر آن و نهادهاي ديگر بين المللي اذعان کرده اند که اقدامات اسراييل در غزه از مصاديق جنايت (جنگي – عليه بشريت و نسل کشي) است و اظهارات "بان کي مون "، دبير کل سازمان ملل که در هنگامه جنگ در غزه به لبنان رفته بود، نشان مي دهد که اين ها کاملا برجنايتکارانه بودن اقدامات صهيونيست ها وقوف دارند و بنابراين سران رژيم اشغالگر به عنوان مرتکبان جنايات جنگي قابل محاکمه هستند.
منبع: خبرگزاری جمهوری اسلامی
اعتراف سربازان رژيم صهيونستي به ارتکاب جنايات عديده جنگي در جريان تهاجم اين رژيم به غزه، سران تل آويو را در تنگناي شديدي قرار داده است.
