نسخه قابل چاپ

نسخه وب

داخلی » خبر » انديشه

یک استاد حوزه علمیه:

اهل‌بیت(ع) تفسیر قرآن هستند

۱۰ تير ۱۳۹۸ ساعت ۱۱:۴۲

مرجع : خبرگزاری شبستان

آینده روشن- حجت‌الاسلام قرنی گفت: تفسیرعرفانی در ائمه معصومین(ع) از جمله امام صادق(ع) یافت می‌شود زیرا همه ویژگی‌های انسان کامل قرآنی در آنها یافت می‌شود و در واقع قرآن همان عترت و عترت همان قرآن است.

به گزارش آینده روشن حجت الاسلام والمسلمین «قرنی» شامگاه جمعه ۷ تیر در مسجد جامع غدیر به سخنرانی پرداخت و گفت: امام صادق(ع) در 17 ربیع در سال 83 هجری به دنیا آمدند. ایشان در 30 سالگی به امامت رسیدند و 35 سال هدایت مسلمانان را برعهده داشتن و پس از شهادت در بقیع به خاک سپرده شدند.



این استاد حوزه علمیه با بیان اینکه وصیت‌نامه سیاسی و الهی امام صادق(ع) با یک سوگ‌نامه در رابطه با حدیث ثقلین آغاز می‌شود. تصریح کرد: این روایت دو قرائت دارد که یکی از آنها درباره ثّقلین است، یعنی پیامبر(ص) فرمود من از بین شما می‌روم و ‌بین شما دو چیز را قرار می‌دهم و آن جن و انس است و پیامبر(ص) وائمه(ع) برای آن ها حجت اند و دیگری ثِقلین است، یعنی من بین شما دو وزنه وزین را که همان قرآن و عترت است، می‌گذارم که این قرائت صحیح تر است.



وی درباره رابطه قرآن و عترت(ع) بیان کرد: رابطه بین این دو یکی از منظر قرآن و دیگری برهان و حکمت است. مفسران با ذوق قرآن را به سبک‌های مختلفی تفسیر کرده‌اند و به تشریح این مسئله پرداخته‌اند.



حجت الاسلام قرنی درباره انواع تفسیرها ابراز کرد: یکی تفسیر قرآن به قرآن است مانند المیزان علامه طباطبایی، دیگری تفسیر قرآن با سنت و احادیث است، تفسیر دیگر با عقل است که بسیار خطرناک و از نظر خداوند به هیچ وجه قابل قبول نیست چون یکی از چیزهایی که حرام است تفسیر به رای است، تفاسیر دیگر حکمی، عرفانی و انفسی است.



استادحوزه علمیه درباره تفسیر عرفانی تاکید کرد: منظور از تفسیر عرفانی این است که قرآن در نفس شخص پیاده شده به گونه‌ای که خود تبدیل به تفسیر می‌شود و می‌توان تمام ویژگی‌هایی که در کتاب الهی آمده در این فرد دید. انسان کامل تفسیر قرآن کریم است و چنین افرادی فقط اهل بیت(ع) هستند.



وی در پایان خاطرنشان کرد: با توجه به تفسیرهای که نام برده شد ائمه معصومین(ع) خود قرآن ناطق هستند و تمام ویژگی‌هایی که در کتاب خدا آمده در آنها یافت می‌شود و قرآن همان عترت و عترت همان قرآن است.



پایان پیام/141