حسين خسروجردی، نقاش و گرافيست ضمن اعلام اين مطلب گفت: قبل از اين كه اديان از زيبايی ستايش كنند، هنرمندان از زيبايیهای هستی با احترام و ستايش ياد كردهاند، در واقع اديان از اين موضوع بهره بيشتری بردهاند.
خسروجردی افزود: هيچ يك از اديان، زيبايی و زيبايیشناسی را نفی نكردهاند؛ چون زيبايیشناسی نفیپذير نيست.
وی در ادامه گفت: بهتر است تعريف زيبايی و زيبايیشناسی در حوزه مذهب و الوهيت مورد بحث قرار گيرد، چون نگاه الهی در ذات پديدههای هنری نهفته است، يعنی اين پديده از بدو تولد انسان تا به امروز بوده و هست.
وی در پاسخ به اين سئوال كه آيات دين و زيبايیشناسی با يك ديگر در تعارض هستند، گفت: اين دو مقوله با هم در تعارض نيستند، چون دين كار خودش را انجام میدهد و هنر هم در مسير خود حركت میكند.
خسروجردی گفت: برخی اديان به نوعی خارج از احترام به هنر نظريهپردازی میكنند، در حالی كه تاريخ خدمات هنر در حوزه خداشناسی و ستايش هستی، خيلی قديمیتر از فعاليت در حوزه اديان است. با همه اين تفاسير هيچ يك از اديان، احترامی را كه هنر ساليان سال به هستی گذاشته، در نظر نگرفتهاند. در واقع هنر و هنرمندان ستايش و پرستش جهان هستی را كه سالهاست به عهده گرفتهاند، بايد جايی لحاظ كنند، اما اين مسئله به مرور زمان محدودتر و هنرمندان محرومتر شدند و اگر دست هنرمندان در اين عرصه باز گذاشته میشد، فطرت خداجوی آنان بيشتر به كشف حقايق هستی منجر میشد.
همايش زيبايی شناسی دين به همت مركز مطالعات و تحقيقات هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، پنجم و ششم دی ماه در تهران برگزار خواهد شد.
برخی اديان به نوعی خارج از احترام به هنر نظريهپردازی میكنند، در حالی كه تاريخ خدمات هنر در حوزه خداشناسی و ستايش هستی، خيلی قديمی است.
