کد مطلب : 16

1. بشارت منجی در کتب زرتشت:
جاماسب در کتاب «جاماسبنامه» از زرتشت نقل می کند که می گوید:
"مردی بیرون آید از زمین تازیان (عربستان)، از فرزندان هاشم، مردی بزرگ سر، بزرگ تن و بزرگ ساق و بر آیین جد خویش و با سپاه بسیار و روی به ایران نهد و آبادانی کند و زمین را داد کند."
در همان کتاب پس از بشارت دادن به نبوت حضرت رسول (ص) می گوید:
"و از فرزندان دختر آن پیامبر که خورشید جهان و شام زمان نام دارد، کسی پادشاه شود در دنیا به حکم یزدان که جانشین آخر آن پیغمبر باشد. در میان دنیا که مکه باشد. و دولت او تا به قیامت متصل شود و ... از خوبان و پیغامبران گروه بسیار را زنده کند..."
جاماسبنامه صفحه 121 می گوید:
"سوشیانس (نجات دهنده بزرگ) دین را به جهان رواج دهد، فقر و تنگدستی را ریشه کن سازد. ایزدان را از دست اهریمن نجات داده، مردم جهان را همفکر و هم گفتار و هم کردار گرداند." 

2. بشارت منجی در کتب هندوها
در کتاب «شاکمونی» از کتب هندوها نقل می کند:
"پادشاهی و دولت دنیا به فرزند سید خلائق دو جهان «کشن» (به لغت هندو نام پیامبر اسلام است) بزرگوار تمام شود. او کسی باشد که بر کوههای شرق و غرب دنیا حکم براند و فرمان کند و ... دین خدا یک دین شود و دین خدا زنده گردد و نام او «ایستاده» (قائم) باشد و خداشناس باشد."
در کتاب «دیده» چنین نقل می کند:
"پس از خرابی دنیا، پادشاهی در آخر الزمان پیدا شود که پیشوای خلایق باشد و نام او «منصور» باشد و تمام عالم را بگیرد و به آیین خود آورد و همه کس را از مومن و کافر بشناسد."
لازم به توضیح است که:
در برخی روایات، منصور را یکی از اسماء حضرت مهدی (عج) خوانده اند و بیان داشته اند که وی ولی خون مظلومان و منصور و موید از جانب خداست.
در «پاتیکل» از کتب هندوان آمده است:
"چون مدت روز تمام شود، دنیای کهنه نو شود و زنده گردد و صاحب ملک تازه پیدا شود از فرزندان دو پیشوای جهان که یکی ناموس آخر الزمان (حضرت محمد «ص») و دیگری صدیق اکبر؛ یعنی، وصی بزرگتر وی که نام او «پشن» (حضرت علی «ع») است. و نام او صاحب ملک، «راهنما» (هادی و مهدی) است. به حق پادشاه شود و خلیفه را «رام» (خدا) باشد و حکم براند و او را معجزه بسیار باشد."