داخلی     خبر     انديشه
آياتي كه به قيام امام مهدي (عج) تأويل شده‌اند
آينده حكومت زمين از آن صالحان است
  تحقق حاكميت الهي پس از ظهور مصلح جهاني، حكومت را در اختيار مؤمنان و صالحان قرار خواهد داد و اين حاكمان برنامه‌هاي خود را از آيات قرآن كريم و سنت ائمه معصومين (ع) اقتباس خواهند كرد.
گزارشگر : مرتضی نجفی
Share/Save/Bookmark
جمعه ۱۲ شهريور ۱۳۸۹ ساعت ۱۴:۳۳
کد مطلب : 37193
آينده حكومت زمين از آن صالحان است
به گزارش آینده روشن، بي‌گمان هدف نهايي از ظهور مصلح موعود (عج) و خيزش و قيام و جهاد و و يارانش بر ضد مفسدان و ستمگران، تشكيل حكومت جهاني و دستيابي به حاكميت اقتدارگريانه الهي است. از اين رو برنامه‌ها، طرح‌ها و راهكارهاي اجرايي حكومت مهدوي برگرفته از آيات قرآن كريم و سنت حضرات معصومين (ع) است با نگاهي جهان‌شمولي پايه‌گذاري مي‌شود؛ به طوريكه هيچ نقطه‌اي از كيهان از فيض وجود و حضور امام مهدي (عج) و برنامه‌هاي حكومت او بي‌بهره نخواهد بود. 

در اين نوشتار سعي داريم برخي از ويژگي‌هايي كه در قرآن در باب حكومت امام زمان (عج) آمده است را بررسي كنيم. 

در آيه ۱۰۵ سوره انبياء آمده است: «وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ» «و در حقيقت در زبور پس از تورات نوشتيم كه زمين را بندگان شايسته ما به ارث خواهند برد» اين آيه بيانگر وعده مسرت‌بخش الهي در كتاب زبور داوود و تورات موسي به انسان‌هاي شايسته و پرهيزكار است. در اخبار اسلامي اين نويد خوشايند به حكومت جهاني مؤمنان پارسا به پيشوايي و هدايت‌گري حضرت مهدي (عج) تفسير شده است تا حق‌مداران اميدوارانه بدانند حكومت‌هاي باطل و حاكمان ستمگر و حاميان آنها همانند كف روي آب اندك زماني چهره مي‌كنند؛ اما ديري نمي‌پايد كه نيست و نابود مي‌شوند. اكنون به منظور تبيين آيه شريفه به چند مطلب كوتاه اشاره مي‌شود.

* معنايابي واژه ذكر

واژه «ذكر» در آيات متعددي از قرآن كريم به معناي مختلف از جمله ياد كردن، تورات و قرآن كريم آمده است؛ با اين حال مفسران در آيه مورد بحث دو احتمال در معناي آن داده‌‌اند. 

اول آن كه قرآن كريم، و در برابر زبور را به معناي تمام كتاب‌هاي پيامبران پيشين گفته‌اند. بر اين اساس، معناي آيه شريفه چنين مي‌شود: ما علاوه بر قرآن كريم در كتاب‌هاي آسماني پيشين نوشتيم سرانجام سراسر زمين در اختيار بندگان صالح خدا قرار خواهد گرفت. 

و دوم آن كه تورات، زيرا عبارت (من بعد) از آيه شريفه، گوياي اين حقيقت است كه در زبور پس از تورات نوشته شده، زمين از آن بندگان صالح خدا خواهد بود كه اغلب مفسران همين احتمال را برگزيده‌اند. 

حكمت بشارت به حاكميت صالحان در كتاب‌هاي آسماني پيشين، نكته قابل توجه درباره آيه شريه كه ذهن خواننده را به خود مشغول مي‌سازد، آن است كه چرا بشارت به حكومت صالحان بر زمين در تورات و زبور آمده است؟ 

در پاسخ به اين پرسش مي‌توان چنين گفت: داوود (ع) از پيامبراني به شمار مي‌آيد كه حكمران سرزميني گسترده و برخوردار از شؤن حاكميت چون قضاوت ميان مردم بوده است و حكومت حضرت مهدي (عج) به لحاظ جهاني و دارا بودن كامل مسئوليت‌ها از جمله داوري ميان مردم با حضرت داوود (ع) شباهت دارد. 

از ديگر سو، تورات همواره حكايت بني‌اسرائيل را به عنوان ملتي ستمديده و در بند بي‌عدالتي حكمرانان ستمگر ياد كرده و سپس به ماجراي قيام و انقلاب رهايي‌بخش اين ملت ستم‌كشيده با هدايت و رهبري موسي (ع) به عنوان نماد حقيقي حركت پويا و زنده ستم‌ديدگان بر ضد ستمگران اشاره كرده است. 

حال خداي متعال در آيات قرآن كريم با يادآوري از اين دو كتاب آسماني شرايط و وضعيت جامعه‌هاي گذشته و حاكميت پيامبران الهي را به همراه انسان‌هاي صالح تشريح مي‌كند تا مردم و به خصوص جمعيت پرهيزكار و با ايمان بدانند حكومت بر زمين از آن صالحان است. بنابر اين آيه شريفه با عبارت كوتاه و گويا يك قانون كلي و سنت جاري در همه عصرها بيان فرموده است و آن اينكه؛ همانا سراسر زمين را بندگان شايسته به ارث مي‌برند و در تصرف حاكميت خود در مي‌آورند.

*بندگان شايسته خدا حاكمان جهان

خداي متعال بشارت نيك به انسان در بند ستمگران داده است و آن در آينده‌اي نه چندان دور در سراسر زمين از آن بندگان شايسته خدا خواهد بود. 

اطلاق واژه «الارض» در آيه مورد بحث بيانگر دو مطلب است، اول جهاني بودن حاكميت صالحان، پس منطقه و بخش خاصي از زمين در اختيار آنان قرار نمي‌گيرد؛ بلكه سراسر زمين را شامل مي‌شود. دوم، بندگان شايسته برخوردار از منافع مادي و معنوي تمام زمين هستند. بدين‌سان آنان و وارثان و مالكان زميني خواهند بود كه نعمت، بركت، امنيت، عدالت، معنويت و عقلانيت در سراسر آن گسترده است. 

علامه طباطبايي در اين باره مي‌نويسد: «مراد از وراثت بر زمين انتقال و تسلط صالحان بر منافع مادي و معنوي تمام زمين و به دست آوردن تمام بركات زندگي در آن است يعني خداي متعال همه منفعت‌ها و بركت‌هاي زمين را به انسان شايسته انتقال مي‌دهد و او را بر آنها مسلط مي‌گرداند، بي‌آنكه هيچ معامله‌اي ميان صالحان و ديگران صورت گيرد. بنابراين مفاد آيه بيانگر آن است كه به زودي سراسر زمين از شرك و گناه پاك مي‌شود و ساكنان آن سالم و پاك و به دور از هر بدي جامعه‌اي را تشكيل مي‌دهند كه يكتاپرستي فراگير و مردمان آن جامعه آزادانه به پرستش خدا مي‌پردازند.» 

ايشان در ادامه مي‌نويسد: «اين بركات زمين تنها به منافع مادي تمام نمي‌شود، بلكه شامل بركات معنوي و اخروي نيز قابل تفسير است.» 

انتهاي پيام/ن