داخلی     خبر     اجتماعی
بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در چهارمين كنفرانس حمايت از ملت فلسطين
  به مناسبت روز جهانی قدس متن کامل بیانات مقام معظم رهبری در «چهارمین کنفرانس حمایت از فلسطین» در 14 اسفند ماه سال 1378 در ذیل می آید.
Share/Save/Bookmark
پنجشنبه ۱۱ شهريور ۱۳۸۹ ساعت ۱۷:۳۹
کد مطلب : 37184
سخنرانی مقام معظم رهبری در چهارمين كنفرانس حمايت از ملت فلسطين.
سخنرانی مقام معظم رهبری در چهارمين كنفرانس حمايت از ملت فلسطين.
به گزارش آینده روشن، متن کامل بیانات امام خامنه ای در همایش مذکور به شرح ذیل است:
بسم الله الرّحمن الرّحيم
به شما مهمانان گرامی، علما و متفكران و سياستمداران و مجاهدان كه در چهارمين گردهمایی برای دفاع از فلسطين به جمهوری اسلامی ايران آمده‌ايد، خوشامد می‌گويم. 

در فاصله‌ اين اجلاس با اجلاس قبلی كه در روزهای ۱۵ تا ۱۷ ربيع‌الاول سال ۱۴۲۷ هجری قمری در تهران تشكيل شد حوادث مهم و تعيين‌كننده‌ای اتفاق افتاده است كه افق آينده را در قضيه‌ فلسطين روشن تر و وظایف ما را درباره‌ اين مسأله همچنان اصليِ دنيای اسلام آشكارتر می‌سازد. 

از جمله‌ اين حوادث مهم، شكست شگفت‌آور نظامی و سياسی اسرایيل در برابر مقاومت اسلامی در جنگ ۳۳ روزه‌ لبنان در سال ۱۴۲۷ هجری‌قمری و ناكامی خفت‌‌آور رژيم صهيونيستی در جنگ ۲۲ روزه‌ جنايتكارانه‌اش با مردم و دولت قانونی فلسطين در غزه است.
 
اكنون رژيم غاصب كه چند دهه با ارتش و تسليحات خود و با پشتيبانی نظامی و سياسی آمريكا، چهره‌ای مهيب و شكست‌ناپذير نشان می‌داد، دو بار از نيروهای مقاومت كه با اتكا به خدا و مردم، بيش از اتكا به سلاح و تجهيزات می‌جنگيدند، شكست‌خورده و با وجود تمرين ها و آماده‌سازي های نظامی و سازمان های عريض و طويل اطلاعاتی و حمايت بيدريغ آمريكا و بعضی دولت های غربی و همدستی برخی منافقان جهان اسلام، انحلال، و شيب تند سقوط، و عدم كفايت خود در برابر موج نيرومند بيداری اسلامی را ظاهر ساخته است. 

از سویی ديگر جناياتی كه در حادثه تاريخی غزه از مجرمان صهيونيست سر زد؛ كشتار وسيع مردم غيرنظامی، ويران كردن خانه‌های بيدفاع، سوراخ كردن سينه‌ كودكان شيرخوار، بمباران دبستان و مسجد، به‌كارگيری بمب های فسفری و برخی سلاح های ممنوع ديگر، بستن راه غذا و دارو و سوخت و ديگر نيازهای اوليه‌ مردم در مدتی نزديك به دو سال، و بسی جنايات ديگر، ثابت كرد كه غريزه‌ وحشيگری و جنايت در سران دولت جعلی صهيونيست، با دهه‌های آغازين فاجعه‌ فلسطين هيچ تفاوتی نيافته و همان سياست و همان خويِ درندگی و بی‌رحمی كه فاجعه‌های دير ياسين و صبرا و شتيلا را پديد آورد، امروز هم بعينه بر ذهن و دل ظلمانی اين طاغوت های زمان حاكم است كه البته امروز با بهره‌گيری از پيشرفت فناوری، دایره‌ جنايت بسی گسترده‌تر و فاجعه‌بارتر مي باشد. 

چه آنان كه با توهم شكست‌ناپذيری رژيم صهيونيست، شعار «واقع‌بينی» سر داده دست سازش و تسليم در برابر غاصبان دراز كردند، و چه كسانی كه به خيال باطل خود، نسل دوم و سوّم سياستمداران صهيونيست را مبرّا از جنايات نسل اوّل دانسته، اميد همزيستی سالم در كنار آنان را در دل پروراندند، اكنون
كليد حل مشكلات فراوان كشورهای اسلامی، در دست همت و يكپارچگی اين مجموعه‌ شگرف است، و مسأله‌ فلسطين، فوری‌ترين مسأله‌ جهان اسلام است
بايد به خطای خود پی برده باشند. 

اولاً: با موج بيداری امت مسلمان و باليدن نهال مقاومت اسلامی، آن هيبت دروغين فرو ريخته و نشانه‌های ناتوانی و درماندگی در رژيم غاصب آشكار گشته است، و ثانياً خوی تجاوزگری و بی‌شرمی از جنايت در گردانندگان آن رژيم همان است كه در دهه‌های اوّل بود و هرگاه بتوانند يا گمان ببرند كه مي توانند، از هيچ جنايتی رويگردان نيستند. 

اكنون ۶۰ سال از اشغال فلسطين مي گذرد. در اين مدت همه‌ ابزارهای قدرت مادی در خدمت غاصبان قرار گرفته است؛ از پول و سلاح و فناوری، تا تلاش های سياسی و ديپلماسی، و تا شبكه‌ عظيم امپراتوری خبری و اطلاع‌رسانی. 

به‌رغم اين تلاش شيطانی گسترده و حيرت‌آور، غاصبان و حاميان آنان نه تنها نتوانسته‌اند مسأله‌ مشروعيت رژيم صهيونيستی را حل كنند، بلكه اين مسأله با گذشت زمان بغرنج‌تر هم شده است.
عدم تحمل رسانه‌های غربی و صهيونيستی و دولت های حامی صهيونيزم در برابرِ حتی طرح سؤال و تحقيق درباره هولوكاست كه بهانه‌ غصب فلسطين بود، يكی از نشانه‌های اين تزلزل و ابهام است. 

اكنون وضع رژيم صهيونيستی از هميشه‌ تاريخ سياه خود در افكار عمومی جهان بدتر و پرسش از دليل پيدايش آن جدّي تر است. اعتراض بی‌سابقه و خودجوش جهانی از شرق آسيا تا آمريكای لاتين عليه آن رژيم و تظاهرات مردمی در ۱۲۰ كشور جهان و از جمله در اروپا و در انگليس كه خاستگاه اصليِ اين شجره‌ خبيثه بود، و دفاع آنان از مقاومت اسلامی غزه و از مقاومت اسلامی لبنان در جنگ ۳۳ روزه، نشان مي دهد كه يك مقاومت جهانی عليه صهيونيزم پديد آمده كه در ۶۰ سال گذشته هرگز تا اين حد، جدی و حجيم نبوده است. مي توان گفت مقاومت اسلامی لبنان و فلسطين توانسته است وجدان جهانی را بيدار كند. 

اين درس بزرگی است، هم برای دشمنان امت اسلامی كه خواسته‌اند با زور و سركوب، دولتی و ملتی جعلی و فرمايشی بسازند و با مرور زمان، آن را به واقعيتی انكارناپذير تبديل كرده و چنين تحميل ظالمانه‌ای را در جهان اسلام، عادی‌سازی كنند. و هم برای امت اسلامی و بويژه جوانان غيور و وجدان های بيدار آن، تا بدانند كه مجاهدت در راه بازگرداندن حق پايمال‌شده، هرگز ضايع نمي شود و وعده‌ خداوند راست است كه فرمود:
أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ. الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلاَّ أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيراً وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ.
و قال تعالی: إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ، و قال عزوجل: وَ لَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ، و قال: وَعْدَ اللَّهِ لا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ، و قال عز من قائل: فَلا تَحْسَبَنَّ
كمك همه جانبه به مردم فلسطين و حمايت كامل از آنان واجب كفایی بر همه‌‌ مسلمانان است
اللَّهَ مُخْلِفَ وَعْدِهِ رُسُلَهُ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ ذُو انتِقامٍ و كدام وعده از اين وعده الهی صريحتر كه فرمود: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِی الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِی ارْتَضى لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِی لا يُشْرِكُونَ بِی شَيْئاً وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ. 

مغالطه‌ بزرگی كه در قضيه‌ فلسطين بر ذهن برخی از دست‌اندركاران چنگ انداخته اين است كه كشوری به نام اسرایيل يك واقعيت 60 ساله است و بايد با آن كنار آمد. من نمي دانم اينها چرا از واقعيت های ديگری كه در برابر چشم آنان است درس نمي گيرند؟ مگر كشورهای بالكان و قفقاز و آسيای جنوب غربی پس از 80 سال بی‌هويتی و تبديل به بخش هایی از شوروی سابق، بار ديگر هويت اصلی خود را باز نيافتند؟ 

چرا فلسطين كه پاره‌ تن جهان اسلام است نتواند بار ديگر هويت اسلامی و عربی خود را بازيابد؟ و چرا جوانان فلسطينی كه در شمار باهوش ترين و مقاوم ترين جوانان عربند نتوانند اراده‌ خود را بر اين واقعيتِ ظالمانه فایق گردانند؟ 

مغالطه‌ بزرگ ديگر آن است كه گفته شود تنها راه نجات ملت فلسطين، مذاكره است! مذاكره با كی؟ با رژيم غاصب و زورگو و گمراهی كه جز به زور، به هيچ اصل ديگری معتقد نيست؟ آنان كه به اين بازيچه و فريب خود را دلخوش كردند چه به دست آوردند. آنچه آنها بعنوان حكومت خودگردان از صهيونيست ها گرفتند، با صرف نظر از ماهيت تحقيرآميز و اهانت بار آن، اولاً با هزينه‌ سنگينِ اعتراف به مالكيت رژيم غاصب بر تقريباً سراسر فلسطين تمام شد، ثانياً همان حكومت نيم‌بند و دروغين را هم با بهانه‌های واهی در مواردی زير پای خود لگدكوب كردند؛ محاصره‌ ياسر عرفات در ساختمان مديريتش در رام‌الله و انواع تحقير و تذليل او حادثه‌ای نيست كه فراموش شود.
 
ثالثاً: چه در زمان عرفات و چه بويژه پس از او با مسوولان حكومت خودگردان مانند رؤسای كلانتري های خود رفتار كردند كه وظيفه‌شان تعقيب و دستگيری مجاهدان فلسطينی و محاصره‌ اطلاعاتی و پليسی آنهاست، و بدين صورت تخم كينه را در ميانه‌ گروه های فلسطينی پاشيدند و آنها را به جان يكديگر انداختند. 

و رابعاً: همان اندازه دستاورد ضعيف هم فقط به بركت جهاد مجاهدان و مقاومت غيور مردان و زنان تسليم‌ناپذير بود. اگر انتقاضه‌ها رخ نمي داد صهيونيست ها با وجود تنازل پی‌درپی رؤسای سنتی فلسطين در برابر آنها، همين اندازه را هم هرگز به آنان نمي دادند. 

يا مذاكره با آمريكا و انگليس كه بزرگ ترين گناه را در ايجاد و حمايت از اين غده‌ سرطانی مرتكب شده‌اند، و خود پيش از آنكه ميانجی باشند طرف دعوايند. دولت آمريكا هيچ گاه حمايت بی‌قيد
پيشنهاد ما يك راهكار كاملاً منطبق بر مردمسالاری است كه مي تواند منطق مشترك همه‌ افكار جهانی باشد. آن پيشنهاد اين است كه همه‌ صاحبان حق در سرزمين فلسطين اعم از مسلمان و مسيحی و يهودی در يك همه‌پرسی، ساختار نظام خود را انتخاب كنند و همه‌ فلسطينی هایی كه سال ها مشقت‌آوارگی را تحمل كرده اند نيز در اين همه‌‌پرسی شركت كنند
و شرط خود از رژيم صهيونيست و حتی از جنايت‌های آشكار آن از قبيل ماجرای اخير غزه را متوقف نكرده است.
حتی ریيس‌جمهور جديد آمريكا هم كه با شعار تغيير در سياست های دولت بوش بر سر كار آمده است، از تعهد بی‌قيد و شرط به امنيت اسرایيل دم مي زند، يعنی دفاع از تروريسم دولتی، دفاع از ظلم و زورگویی، دفاع از قتل عام صدها مرد و زن و كودك فلسطينی در ۲۲ روز، اين يعنی همان كژراهه‌ دوران بوش و نه چيزی كمتر. 

مذاكره با مجامع وابسته به سازمان ملل هم يك رويكرد عقيم ديگر است. سازمان ملل شايد در كمتر نمونه ای همچون مسأله‌ فلسطين، مورد آزمونِ افشاگر و رسواكننده قرار گرفته باشد. 

شورای امنيت، يك روز اشغال فلسطين به وسيله‌ گروه های تروريست جرّار را سريعاً به رسميت شناخت و نقشی اساسی را در پيدايش و تداوم اين ظلم تاريخی بازی كرد، و پس از آن چندين دهه همواره در برابر نسل‌كشی‌ها، آواره‌سازي ها، جنايت های جنگی و انواع جرایم گوناگون ديگر آن رژيم، سكوت رضايت‌آميز كرد، و حتی هنگامی ‌كه مجمع عمومی رأی به نژادپرست‌بودن صهيونيسم داد، نه تنها با آن همراهی نكرد، كه در عمل ۱۸۰ درجه با آن فاصله گرفت. كشورهای زورگوی عالم كه برخوردار از عضويت دایم در شورای امنيت‌اند از اين مجمع جهانی همچون ابزار استفاده مي كنند. 

نتيجه آنكه نه تنها اين شورا به كار امنيت در جهان كمكی نمي كند بلكه هر جا كه قرار است مفاهيمی همچون حقوق‌بشر يا دموكراسی و امثال آن، وسيله‌‌ زياده‌طلبی و سلطه‌ بيشتر آنان گردد، ‌به كمك ايشان می‌شتابد و بر كارهای نامشروع آنان پوششی از فريب و دروغ می‌افكند.
 
نجات فلسطين با دريوزگی از سازمان ملل يا از قدرت های مسلّط و به طريق اولی از رژيم غاصب به دست نمي آيد، راه نجات فقط ايستادگی و مقاومت است، با توحيد كلمه‌ فلسطينيان و كلمه‌ توحيد كه ذخيره‌ بی‌پايان حركت جهادی است. 

اركان اين مقاومت،‌از سویی گروه های مجاهد فلسطينی و آحاد مردم مؤمن و مقاوم فلسطين در داخل و خارج آن كشورند؛ و از سویی ديگر، دولت ها و ملت های مسلمان در سراسر جهان، بويژه عالمان دينی و روشنفكران و نخبگان سياسی و دانشگاهيان. اگر اين دو ركن مستحكم در جای خود قرار گيرند، بي شك وجدان های بيدار و دل ها و انديشه‌هایی كه افسون تبليغات امپراتوری خبری استكبار و صهيونيزم، آنها را مسخ نكرده،‌ در هر نقطه‌ عالَم به ياری ذي حق و مظلوم خواهند شتافت و دستگاه استكبار را در برابر طوفانی از انديشه و احساس و عمل قرار خواهند داد. 

نمونه‌ اين حقيقت را در طول روزهای اخير مقاومت پرشكوه غزه همه ديديم. گريه‌ ریيس غربی يك سازمان خدماتی بين‌المللی در برابر دوربين رسانه‌ها، اظهارات همدردانه فعالان سازمان های بشردوستانه، تظاهرات بزرگ و صميمی مردم در قلب پايتخت‌های اروپایی و شهرهای آمريكا، اقدام شجاعانه‌ رؤسای چنددولت در آمريكای لاتين، همه و همه نشانه‌ آن است كه دنيای غيرمسلمان نيز هنوز به دست نيروهای شرآفرين و فسادآفرين ـ كه نام قرآنی آنها شيطان است ـ به طور كامل تسخير نشده و هنوز ميدان برای جولان حقيقت،‌باز است. 

آری،‌مقاومت و صبر مجاهدان و مردم فلسطين و حمايت وكمك همه‌جانبه به آنان از سراسر كشورهای اسلامی خواهد توانست طلسم شيطانی غصب فلسطين را بشكند. انرژی عظيم امت اسلامی مي تواند مشكلات جهان اسلام و از جمله، مشكل حاد و فوری فلسطين را حل كند. 

اكنون خطاب من به شما برادران و خواهران مسلمان
مذاكره با مجامع وابسته به سازمان ملل هم يك رويكرد عقيم ديگر است. سازمان ملل شايد در كمتر نمونه ای همچون مسأله‌ فلسطين، مورد آزمونِ افشاگر و رسواكننده قرار گرفته باشد
است در سراسر جهان و نيز به همه‌ وجدان های بيدار از هر كشور و ملت. همت كنيد و طلسم مصونيت جنايتكاران صهيونيست را بشكنيد. سران سياسی و نظامی رژيم غاصب را كه در فاجعه‌ غزه نقش‌آفرين بودند به پای ميز محاكمه بكشانيد و به مجازاتی كه عدل و عقل حكم مي كند برسانيد. اين اولين قدمی است كه بايد برداشته شود. سران سياسی و نظامی رژيم غاصب بايد محاكمه شوند. اگر جنايتكار مجازات شود، راه جنايت برای آنان كه انگيزه و جنون آن را دارند ناهموار خواهد شد. آزاد گذاشتن عاملان جنايت های بزرگ، خود عامل و مشوق جنايت های ديگر است. اگر امت اسلامی پس از جنگ ۳۳ روزه‌ لبنان و آن‌فاجعه‌آفرينی‌های دهشتناك، مجازات صهيونيست های فاجعه‌آفرين را به جدّ مطالبه مي كرد، اگر اين مطالبه‌ بحق پس از به خاك و خون كشيدن كاروان های عروسی در افغانستان و پس از جنايات بلك‌واتر در عراق و پس از رسوایي های سربازان آمريكایی در ابوغريب و غير آن صورت مي گرفت، امروز ما شاهد كربلای غزه نمی‌بوديم. 

ما دولت ها و ملت های مسلمان در آن قضايا وظيفه‌ای را كه قانون عقل و عدل بدان حكم مي كرد انجام نداديم و نتيجه آن چيزی است كه امروز شاهد آنيم. 

جای تأسف عميق است كه برخی از دولت ها و سياستمداران جهانی، از مقولات اخلاقی و قضاوت وجدانی بشری، سخت بيگانه‌اند. برای آنها قتل‌عامِ بيش‌از ۱۳۵۰نفر و زخمی كردن حدود ۵۵۰۰ نفر مردم بی‌‌سلاح و بسياری كودك در ظرف ۲۲ روز در غزه، هيچ حساسيتی برنمی‌انگيزد؛ قاتلان و مجرمان نه تنها مجازات نمی‌شوند، كه پاداش هم مي گيرند. امنيت رژيم سفاك يك امر قدسی كه بايد در هر حال از آن دفاع كرد به شمار مي آيد و طرف مظلوم، چه دولتی كه با رأی قاطع مردم بر سر كار آمده و چه مردمی كه آن دولت را بر سر كار آورده‌اند،‌ متهم و محكوم مي شوند. اين است حكم ديوان سياستی كه با اخلاق و وجدان و فضيلت، نسبتی ندارد و آبش با آن به يك جو نمي رود. اين دولت ها هنگامی كه نفرت عميق افكار عمومی را از خود مشاهده مي كنند، بی آنكه علت آشكار آن را ببينند، به سراغ باز هم سياست‌ورزی مي روند و اين چرخه‌ معيوب همچنان ادامه می‌يابد. 

برادران و خواهران عزيز در همه‌ جهان اسلام! از تجربه‌ها درس بگيريم. 

امت بزرگ ما امروز به بركت بيداری اسلامی، دارای قدرت عظيمی است. كليد حل مشكلات فراوان كشورهای اسلامی، در دست همت و يكپارچگی اين مجموعه‌ شگرف است، و مسأله‌ فلسطين، فوری‌ترين مسأله‌ جهان اسلام است. 

گاهی شنيده مي شود كه كسانی مي گويند: فلسطين يك مسأله‌ عربی است. اين سخن به چه معنی است؟ اگر مقصود آن است كه عرب، احساسات خويشاوندانه‌تری دارد و مايل است خدمت و مجاهدت بيشتری تقديم كند،‌اين چيز پسنديده ای است و ما به آن تبريك مي گویيم. ولی اگر معنی اين سخن آن است كه سران برخی كشورهای عربی به ندای يا للمسلمين مردم فلسطين كمترين توجهی نكنند و در قضيه‌ مهمی مانند فاجعه‌ غزه با دشمن غاصب و ظالم همكاری كنند و بر سر ديگران كه ندای وظيفه، آرامشان نمي گذارد فرياد بكشند كه شما چرا به غزه كمك مي كنيد، در اين صورت هيچ مسلمانی
اكنون وضع رژيم صهيونيستی از هميشه‌ تاريخ سياه خود در افكار عمومی جهان بدتر و پرسش از دليل پيدايش آن جدّي تر است
و هيچ عربی غيور و با وجدانی اين سخن را نمی‌پذيرد و گوينده‌ آن را از سرزنش و تقبيح معاف نمی‌سازد. اين همان منطق اخزم است كه پدر خود را كتك مي زد و اگر كسی دخالت مي كرد بر سر او فرياد مي كشيد؛ پس از او هم پسرش آن پدر بزرگ را به باد مشت و كتك مي گرفت و اين در زبان عربی مَثَل شد كه: انَّ بَنيَّ رمّلونی بالدّم شِنشِنةٌ اَعرِفُها من اَخزَم.
 
كمك همه جانبه به مردم فلسطين و حمايت كامل از آنان واجب كفایی بر همه‌‌ مسلمانان است. دولت هایی كه به جمهوری اسلامی ايران و برخی ديگر از كشورهای مسلمان به خاطر كمك به فلسطين خرده مي گيرند، خود متحمل اين كمك و حمايت شوند تا تكليف اسلامی از ديگران ساقط شود، ‌و اگر همت و توان و شجاعت آن را ندارند، بهتر است به جای خرده‌گيری و كارشكنی، قدرشناسِ اقدامات مسوولانه و شجاعانه‌ ديگران باشند. 

حضار محترم! شما كه در اين گردهمایی حضور يافته ايد، در مساله‌ فلسطين صاحبنظر و انديشه‌وريد. وظيفه‌ تاريخی امروز ما تكرار سخنان و تئوري های ناتوانِ گذشته نيست، بلكه ارایه‌ راهكاری است كه فلسطين را از زير ستم رژيم صهيونيستی آزاد كند. پيشنهاد ما يك راهكار كاملاً منطبق بر مردمسالاری است كه مي تواند منطق مشترك همه‌ افكار جهانی باشد. آن پيشنهاد اين است كه همه‌ صاحبان حق در سرزمين فلسطين اعم از مسلمان و مسيحی و يهودی در يك همه‌پرسی، ساختار نظام خود را انتخاب كنند و همه‌ فلسطينی هایی كه سال ها مشقت‌آوارگی را تحمل كرده اند نيز در اين همه‌‌پرسی شركت كنند. 

دنيای غرب بايد بداند كه نپذيرفتن اين راه حل نشانه‌ پايبند نبودن به دموكراسی است كه پيوسته از آن دم مي زنند و اين آزمون افشاگر ديگری بر عليه آنان خواهد شد. 

آزمون قبلی آنان نيز در فلسطين بود كه نتيجه‌ انتخابات كرانه‌ باختری و غزه را كه روی كارآمدن دولت حماس بود نخواستند بپذيرند. كسانی كه دموكراسی را تا جایی می پذيرند كه نتایج آن مطلوب آنان باشد، جنگ‌طلب و ماجراجويند و اگر از صلح دم مي زنند جز دروغ و فريب نيست. 

اكنون مسأله‌ بازسازی غزه يكی از فوری‌ترين مسایل فلسطين است، دولت حماس كه منتخب اكثريت قاطع فلسطينيان است و حماسه‌ مقاومتش در ناكام گذاشتن رژيم صهيونيستی، درخشان ترين نقطه در تاريخ 100 ساله‌ اخير فلسطين است، بايد مركز همه‌ فعاليت های مربوط به بازسازی قرار گيرد. شايسته است كه برادران مصری راه كمك‌ها را باز كنند و بگذارند كه كشورها و ملت های مسلمان به وظيفه‌ خود در اين مهم عمل كنند. 

در پايان ياد شهيدان جنگ ۲۲ روزه را كه با خون خود غزه‌ فلسطين را به عزت اسلام و عرب مبدل كردند گرامی مي دارم و برای آنان طلب مغفرت و رحمت مي كنم. و نيز به همه‌ شهيدان فلسطين و لبنان و عراق و افغانستان و همه‌ شهيدان اسلام و به روح مطهّر امام راحل عظيم الشأن(ره) درود مي فرستم.
از خداوند متعال عزت اسلام و مسلمين و نزديكی هر چه بيشتر ملت های مسلمان به يكديگر و بيداری روزافزون دنيای اسلام را مسألت مي كنم. 

والسلام عليكم و رحمة‌الله و بركاته 

انتهای پیام/گ/0/