امام محمدباقر (ع) فرمود: «مَن مَاتَ وَ هُوَ عَارِفٌ لامَامِهِ لا يَضُرُّهُ تَقَدُّمُ هذَا الامرِ أو تَأخُّرُه، وَ مَن مَاتَ وَ هُوَ عَارِفٌ لامَامِهِ كَمَن هُوَ مَعَ القَائِمِ فِى فُسطاطِهِ؛ هركس با معرفت و شناخت امامش بميرد، پيش يا پس افتادن اين امر [امر ظهور] به او هيچ ضرري نرساند. كسي كه با معرفت امامش بميرد، مانند كسي است كه با حضرت قائم (عج) در خيمه اش بوده باشد.»
اين حديث نوراني و بشارت انگيز، مهدي باوران را به اهميت و فضيلت «مهدي شناسي» و التزام به نشانه ها و آثار آن معتقد مي سازد.
باري، هركه به مقام «مهدي شناسي» بار يابد، حتي اگر در ظاهر به دليل تأخير ظهور، از درك محضر مولايش محروم بماند، چيزي از مقام مؤمنان زمان ظهور كم نخواهد داشت؛ چراكه قلب او از رهگذر معرفت، همواره در محضر امام عصر خويش حاضر بوده و در واقع، لحظه اي از درك حضور آن حضرت محروم و مهجور نمانده است.
از اين رو، تحقق يا عدم تحقق حكومت و دولت ظاهري ائمه عليهم السلام موجب ضرر و زياني براي «مهدي شناسان» نخواهد بود؛ چراكه آنان مقيمان دايمي درگاه و خيمه گاه امام خويش گشته اند؛ مقيم درگاه محبت او و حاضر در خيمه گاه معرفت او.
منبع: محمدباقر حیدری کاشانی، سلوک مهدوی.
آنان مقيمان دايمي درگاه و خيمه گاه امام خويش گشته اند؛ مقيم درگاه محبت او و حاضر در خيمه گاه معرفت او.
