در غزه خون می بارد و ما خفتگان بر بالش آسایش سر به آسودگی نهاده ایم و به خود فرصت دیدن خوابی آشفته را نمی دهیم.
در غزه خون می بارد و عشق های مان را مزه مزه می کنیم و لبخند بر می زنیم و به روی خودمان نمی آوریم، در همسایگی مان چه رخ می دهد.
در غزه خون می بارد مسلمانان، مسلمانانی که باید از نو مسلمانی را بیاموزید و اسلام را فرا بگیرید و غیرت را بجویید و ایمان را جست وجو کنید و معرفت را بیابید و دست به ریسمان الهی برسانید و وجودتان را نجات دهید.
در غزه خون می بارد و ما نشسته ایم بر سر خوان الهی و به وجدان مان فرصت تلنگر زدن نمی دهیم که ما را به خود فراخواند، خودی که خواهان رفع ستم است، خودی که از اهریمن گریزان است، خودی که در پی خدایی شدن است.
در غزه خون می بارد و ما خود را به خفتن زده ایم و خوب خفتن شده این روزها، آرزوی مان و چگونه می توانیم از پشت پنجره خانه مان به شهری بنگریم که خاموش است و قامتش از سر ما می لرزد و نگاهش کم سوست و جانش رو به پایان و آرزوهایش رنگ باخته؟
چگونه می توانیم این همه دشواری های رنگارنگ را دید و لحظه ای به خود اجازه فریاد کشیدن نداد. فریاد بر آوردن در خانه مان، در چهار دیواری مان، در میان آرزوهای مان که دیگر دشوار نیست و نکند از فریاد زدن در خلوت هم می خواهیم خودمان را محروم کنیم.
در غزه خون می بارد و باید دست به دست هم بدهیم و به بارش خون فرمان ایست بدهیم و نگذاریم شهری سرشار از عاطفه و ایثار و پایداری در خون غرق شود، در حالی که کنار ساحل امن آرام گرفته ایم.
در غزه خون می بارد و باید دست به دست هم بدهیم و به بارش خون فرمان ایست بدهیم و نگذاریم شهری سرشار از عاطفه و ایثار و پایداری در خون غرق شود، در حالی که کنار ساحل امن آرام گرفته ایم. 
