از بوی خوش غدیر جهان تا ابد عطرآگین است. نسیم روح انگیزی که از سایه سار درختان غدیر برخاست، شمیم ولایت را بر جان اهل ولایش تا دوردستهای تاریخ می رساند. زلال برکه غدیر تمام شدنی نیست، چرا که آنجا نعمت بر مردم تمام و کامل شد.
غدیر یادگار سیلاب های عظیم رحمت در تاریخ بود که چشمه های جوشانی از خود جاری ساخت، و تا بلندای ظهور صاحب ولایت عظمی حضرت بقیة الله الاعظم جاری خواهد بود. نهرهایی که در هر سوی جهان راه خود را تا قلوب پاک و سرشار از محبت دوستان علی در می نوردد و سینه هایشان را آبیاری می کند.
چرا نگوییم ما با عطر دل انگیز و صدای روح نواز و چهره زیبای غدیر زنده ایم؟! ما غدیر را آنگونه که در خم ریختند چشیده ایم و آن را با تمام وجود لمس کرده ایم. غدیر در روح و جسم و جان ما، و آمیخته با گوشت و خون و استخوان ماست.
ما از غدیریم و غدیر از آن ماست. غدیر بر فلک می نازد و ما به غدیر افتخار می کنیم... تا همیشه. تا روزی که علی را ببینیم و دستش را به بیعت بفشاریم. روزی که دست ادب در برابرش بر سینه گذاریم و او را در آغوش محبتش جایمان دهد...
چشمه غدیر در خاطره ها جاری است و اکنون در پشت قرن ها فراموش نخواهد شد. حافظه بزرگ تاریخ، آن را برای نسل های حقیقت جوی بشریت روایت خواهد کرد که تنها برای مسلمانان نبوده و نیس، بلکه سرمشقی بر ابتدای دفتر خوشبختی جهان بشریت است.
آنقدر غدیر را خوهیم گفت، و «من کنت مولاه فعلی مولاه» را تکرار خواهیم کرد که ناشنیده ای نماند. همه باید راه غدیر را بشناسند، و در آب آن غسلی کنند، و برگ سبز درختانش را زینت دل کنند، و سایه بلند آن را بر سر خود بیابند.
چشمه غدیر در خاطره ها جاری است و اکنون در پشت قرن ها فراموش نخواهد شد. غدیر بلکه سرمشقی بر ابتدای دفتر خوشبختی جهان بشریت است.
