حسن احمدزاده عطايي در گفت و گو با آينده روشن گفت: كشور ما در هنر و فرهنگ و دانش سابقه اي طولاني دارد. امروز در جايگاهي ايستاده ايم كه به اين گذشته غبطه مي خوريم و به بزرگاني چون فردوسي و مولوي مي نازيم، ولي نمي توانيم تنها به اين گذشته تكيه كنيم و از آينده غافل بمانيم. آيا در شرايط فعلي و در جهان معاصر هم حرفي براي گفتن داريم؟
وي افزود: يكي از هنرهايي كه از گذشته در كشور ما وجود داشته، شعر است كه آينه تمام نماي ذهن و فرهنگ مردم ما نيست. شايد از نظر كميت ادعا كنيم كه در سطح خوبي قرار داريم، شاعران بسياري شعر مي سرايند و كتاب هاي بسياري چاپ مي شود، ولي از نظر كيفيت شعر امروز ما رنگ و رو رفته و كم محتواست.
اين شاعر سياسي شدن فرهنگ و هنر را يكي از مهم ترين عوامل مظلوميت فرهنگ و هنر دانست و تصريح كرد: مظلوميت هنر شعر ما به گذشته اي نه چندان دور باز مي گردد. در زمان صفوي حدود سه هزار شاعر پارسي گو به هند رفتند و سبك هندي را بنيان گذاردند. پادشاهان صفوي با شعر مشكلي نداشتند و حتي برخي از آنان شاعر نيز بودند، ولي محدوديت سبب شد شاعران ايرانی به هند كوچ كنند. پادشاهان صفوي شعري مي خواستند كه در چارچوب افكار و تمايلات آنان باشد.
وي خاطر نشان كرد: امروز هم ما با چنين مشكلي رو به رو شده ايم و دوره انحطاط شعر و ادب ما فرا رسيده است. اين نشان مي دهد كه نمي توان هنر را محدود كرد و انديشه چيزي نيست كه بتوان آن را در بند كشيد.
عطايي با اشاره به عوامل مظلوميت فرهنگ اسلامي و مهدوی در ايران امروز يادآور شد: در هشت سال دفاع مقدس به فرهنگ اسلامي توجه خاصي شد و در قالب هنر به آن پرداختيم. با وجود آن كه در آن دوره شاعران جوان به سرودن شعر مي پرداختند، ولي گوياي مظلوميت ايران در جنگ بود.
وي تظاهر را در شعر آييني امروز بيش از گذشته دانست و گفت: نمي توان با سفارشي نويسي و محدود ساختن شاعر به موضوعات خاص، انتظار گسترش فرهنگ ديني و مهدوي را داشت. اين محدودسازي به فرهنگ و هنر آسيب جبران ناپذيري وارد مي سازد.
حسن احمد زاده عطايي، شاعر معتقد است که نمي توان با سفارشي نويسي و محدود ساختن شاعر به موضوعات خاص، انتظار گسترش فرهنگ ديني و مهدوي را داشت. 
