بازخوانی جنایت ظهر عاشورای ۱۳۷۳در حرم مطهر امام رضا(ع)
29 خرداد 1386 ساعت 16:33
عاشورای ۳۰خرداد سال ۱۳۷۳سندی دیگر بود از مظلومیت شیعه، افتخاری بود برای شهدای آن حادثه و لكه ننگی بر پیشانی معاندان اسلام ناب محمدی.
ظهر دوشنبه یك روز گرم تابستانی بود، هزاران مرد و زن، پیر، جوان و كودك در گرماگرم آفتاب ظهر عاشورا در كنار بارگاه امام رضا علیهالسلام در حال عزاداری برای سرور و سالار شهیدان بودند.
صدای "حسین حسین" از همه صحنها و رواقها به گوش میرسید، همه آمده بودند كه سالروز شهادت پرچمدار قیام كربلا و یاران باوفایش را خدمت فرزند پاك رسولالله تسلیت عرض كنند.
گرداگرد ضریح مطهر مملو از جمعیت عزادار بود. هر لحظه دهها نفر به دور ضریح جمع میشدند و بعد از لحظهای جای خود را به عده دیگری میدادند.
آن روز حرم پر جمعیتر از هر روز دیگر بود. هزاران زایر از شهرهای دور و نزدیك و حتی كشورهای مجاور آمده بودند تا ظهر عاشورا را در كنار بارگاه مطهر سلاله پاك خاندان پیامبر(ص) باشند.
یكی مقابل ضریح ایستاده بود و دست به سوی آسمان با خدای خود راز و نیاز میكرد، یكی رو به آستانه مقدس مشغول زیارتنامه خواندن بود، دیگری زایری بود كه دست در دست فرزندش خردسالش در حال طواف اطراف ضریح مطهر بود. او هزاران كیلومتر راه آمده بود تا عرض اراداتی كرده باشد به امام خود.
ساعت ۱۴:۲۶دقیقه بود، شاید حدود همان زمانی كه ظهر عاشورای سال ۴۱ هجری قمری امام حسین(ع) و یاران باوفایش غرق در خون و خاك در دشت نینوا بی تن و بیسر افتاده بودند كه یكباره صدای مهیبی جمعیت را آشفته كرد.
شیشههای صحن و رواق پیرامون حرم فروریخت، چراغها خاموش شده بود، همه فریاد میزنند و آشفته و سرگردان به این طرف و آنطرف میدویدند.
هیچكس تصور هم نمیكرد غرضورزان از خدا بیخبر این مكان مقدس را هتك حرمت كنند.
انگار بعد از گذشت ۱۴۰۰سال هنوز خون یزید در رگهای مسلمانان متظاهر و منافقان دوچهره جریان دارد.
محرم سال ۱۴۲۵هجری قمری مصادف با دوشنبه ۳۰خرداد سال ۱۳۷۳هجری شمسی بود كه شخصی ملعون قدم تا پای ضریح مبارك امام رضا(ع) گذاشته بود و بمبی را در كنار ستون بالاسر ضریح مقدس كار گذاشته بود.
كف حرم و در و دیوار آغشته به خون بود. بوی باروت در فضا پیچیده شده و صحنهای مشمئزكننده ایجاد كرده بود.
مردم به این سو و آنسو میدویدند تا هرچه سریعتر اجساد جانباختگان و زخمیها را به بیرون منتقل كنند.
۲۷شهید و ۲۹۰زخمی حاصل جنایت كینهورزان و معاندان اسلام در كنار مرقد فرزند رسول خدا در یكی از روزهای محرمالحرام بود.
محمد صاحبی یكی از خدامی كه در آن روز در حرم مطهر مشغولخدمت به زایران بود در این رابطه میگوید: در یكی از صحنها بودم كه از صدای انفجار میخكوب شدم.
وی افزود: به طرف ضریح دویدم كه صدای واحسین، واعلی و وامحمد به گوش میرسید، داخل شدم و به سختی به نزدیكی ضریح رسیدم كه با جسدهای تكهتكه شده و صحن خود آلود حرم مواجه شدم.
او ادامه میدهد: باورم نمیشد كسی به خود جرات داده و در این روز كه زمین و آسمان غرق در ماتم و عزا است در این مكان مقدس دست به چنین جنایتی بزند.
معصومه رضایی یكی از زایرانی كه در آن روز در حرم مطهر حضور داشت نیز میگوید: صبح روز عاشورا بود كه تصمیم گرفتم آن روز را در حرم در كنار ضریح امام رضا(ع) باشم.
وی افزود: تا هنگام ظهر كه مردم در قالب هیاتها و دستهها در محوطه صحنها مشغول عزاداری بودند به آرامی گذشت اما بعد اینكه جمعیت بسیاری از داخل صحنها پراكنده شدند و عدهای زیادی در گرمای ظهر آن روز به داخل رواقها و یا در كنار ضریح مطهر پناه آورده بودند و مشغول دعا، عبادت و راز و نیاز بودند یكباره همه چیز به هم ریخت.
وی گفت: مات و مبهوت بودم فقط فریاد زنها و بچهها را میشندیم كه انگار زیر دست و پا گیر افتاده بودند و دیگر هیچ صدایی به گوشم نرسید، شدت فاجعه به حدی بود كه از هوش رفتم.
عاشورای ۳۰خرداد سال ۱۳۷۳سندی دیگر بود از مظلومیت شیعه، افتخاری بود برای شهدای آن حادثه و لكه ننگی بر پیشانی معاندان اسلام ناب محمدی.
کد مطلب: 15111
آدرس مطلب: http://bfnews.ir/vdcizzaz.t1awz2bcct.html