آينده روشن - مهدي‌محبي در قرآن

بخشی از کتاب «سلوک مهدوی» محمدباقر حیدری کاشانی

چون آن يگانه دوران را بشناسيم، عشق و محبت فطري اش در قلب و جان ما شعله ور مي شود و ما را از مقام «مـهـدي شـنـاسي» بـه «مـهـدي مـحـبـي» مي رساند.

قرآن کریم: «قُل لااسئَلُكُم عَلَيهِ أجراً إِلا المَوَدَّةَ فِي القُربي»؛ «بگو (در قبال انجام رسالتم) از شما اجري نمي‌طلبم، به غير از محبت شديد اهل بيتم» (1)

عَنِ النَّبِىِّ (ص): «طُوبي لِلصَّابِرينَ فِى غَيبَتِهِ، طُوبي لِلمُقيمينَ عَلي مَحَبَّتِهِ، اولئِكَ الَّذينَ وَصَفَهُمُ اللهُ فِى كِتابِهِ وَ قالَ: «هُديً لِلمُتَّقينَ الَّذينَ يُؤمِنُونَ بِالغَيبِ» (2)؛ «خوشا به حال صبركنندگان در غيبتش! خوشا به حال اقامت كنندگان محبتش! همانان كه خداوند در كتابش چنين وصفشان فرموده است: هدايتي براي پرواپيشگان؛ همانان كه به غيب ايمان و باور دارند.»

چون آن يگانه دوران را بشناسيم، عشق و محبت فطري اش در قلب و جان ما شعله ور مي شود و ما را از مقام «مـهـدي شـنـاسي» بـه «مـهـدي مـحـبـي» مي رساند.

البته اصل محبت و دوستي امام زمان (عج)، امري فطري و قلبي است كه در روح و جان پاكزادان به وديعت نهاده شده است. تنها ناپاكزادگان اند كه از اين محبت به طور كامل بي بهره اند؛ چنانکه امام صادق (ع) مي فرمايند: «هركس در قلب خويش، محبت ما اهل بيت عليهم السلام را يافت، خداوند را بر نخستين نعمت كه نعمت پاكزادي است، شكر نمايد.» اما آنچه از ما خواسته اند، پرورش و عمق بخشيدن به اين محبت و رساندن آن به درجه «مودّت» است.

مودّت، محبتي است كه سراسر وجود انسان را دربرگيرد و بر نيات و رفتار و گفتار محبّ تأثير گذارد و اين همان چيزي است كه خداوند متعال به عنوان اجر رسالت از ما طلب كرده است: «بگو بر رسالت خويش از شما پاداشي نميخواهم جز مودّت اهلبيتم.»

مقام «مودّت امام زمان(عج)» همان مقام «اقامت در محبت امام زمان(عج)» است كه رسول خدا (ص) صاحبان اين مقام را در حديث فوق مي ستايد و مصداق اصلي «پرواپيشگان و غيب باوران» را كساني معرفي مي فرمايد كه در خيمة محبت امام زمان (عج) اقامت كرده و به مقام عشق و مودت او بار يافته اند.

پی‌نوشت:

1. بقره (2)، 2 و 3.
2. حنفي قندوزي، ينابيع المودّة، ج 2، ص 388.