نویسنده «سياه بمبك»:

ادبیات دینی، وادی پرخطری است

خبرگزاری آینده روشن , 20 خرداد 1385 ساعت 16:16

گزارشگر :

فیروز زنوزی جلالی گفت: ادبیات دینی، وادی خاصی است. هرکسی پا به این عرصه می‌گذارد، متوجه ظرایف آن می‌شود.

به گزارش خبرگزاری آینده روشن، فیروز زنوزی جلالی گفت: ما در دوره خوبی قرار داریم و کارنامه ادبیات داستانی، درخشان است. فعالیت ما در این زمینه چشم‌گیر بوده، به ویژه در مورد داستان کوتاه کارهایی که نویسندگان ما خلق کردند، با نمونه‌های جهانی برابر است. افسوس که در زمینه رمان، هنوز نتوانستیم اثری در خور توجه بنویسیم. 

وی افزود: این‌که در رمان‌نویسی پیشرفت قابل توجه‌ای نداشتیم، به این دلیل است که میان سنت و مدرنیته قرار گرفتیم و سرگردانیم. گاه سنتی می‌اندیشیم و اثری که می‌آفرینیم، چشم‌گیر نیست، گاهی به مدرنیته توجه داریم و دچار افراط می‌شویم.
در مجموع می‌توانم بگویم که آثار مناسب و پسندیده‌ای نوشته شده و می‌توانیم امیدوار باشیم که کارنامه ادبیات داستانی، آینده روشنی خواهد داشت. 

این داستان نویس و منتقد ادبی افزود: شاخه‌ای که پیش از انقلاب، در ادبیات شکل گرفت، نامش ادبیات دینی بود، ولی نسبت به ادبیات غیردینی، پیشرفت فراگیر و چشم‌گیری نداشته است. 

وی تصریح کرد: ادبیات دینی فضای پرخطری است. نویسنده نمی‌تواند مقیم این وادی باشد و دانش اندکی داشته باشد. باید به ادبیات دینی، با دانش نگاه شود تا کار ارزش‌مندی پدید آید. 

زنوزی در ادامه گفت: بی‌گمان نویسنده داستان دینی می‌داند که نمی‌تواند مانند داستان غیر دینی، به تخیل مجال بدهد و آثاری بیافریند. ما اصولاً در این نوع ادبیات محدود هستیم و نمی‌توانیم بیش از آن‌چه در تاریخ ذکر شده، کاری ویژه انجام بدهیم. ما باید به آن حرمت‌ها احترام بگذاریم و زندگی‌نامه امامان را پاس بداریم. این موردها باعث می‌شود که کار پررونق و اثر گران مایه‌ای خلق نشود. نویسندگان اندکی گام در این مسیر گذاشته‌اند و برای آفرینش تلاش کرده‌اند. البته کارهای بسیاری نوشته شده است. 

زنوزی درباره کتاب های بازنویسی گفت: بنده کتاب‌های بسیاری در این زمینه دیدم که به چاپ‌های دهم و پانزدهم رسیدند، ولی کاری داستانی نبود. داستانی نبود که موردنظر ماست. داستانی نیرومند که براساس اصول داستان‌نویسی نوشته شده باشد. در این داستان‌ها تاریخ تحریف شده بود. نوعی اغراق در این داستان‌ها دیدم. اغراق‌هایی بیش از اندازه. معصومان در آثار این نویسندگان افرادی دست نیافتنی‌اند. کارهایی هم داریم که از نظر بافت داستانی، در خور تأمل بوده‌اند، ولی انگشت شمارند. 

زنوزی جلالی در ادامه گفت: یکی از مواردی که در داستان مطرح است، مسئله هم‌ذات پنداری است. اگر خواننده بخشی از وجود خودش را در وجود شخصیت داستان من ببیند، به گونه‌ای دیگر آن شخصیت را درک می‌کند و حوادثی که برای شخصیت داستان رخ می‌دهد، برایش ملموس خواهد بود. شخصیت‌های داستان ما اگر بیش از اندازه، ایده‌آل باشند و فرازمینی نشان داده شود، دیگر نمی‌توانند با مخاطبان ارتباط برقرار کنند. 

وی در این باره افزود: : امامان معصوم رنج‌های زمینی می‌کشیدند. برای مثال امام حسین (ع) در صحرای کربلا از تشنگی و خستگی رنج می‌برد. او آگاهانه رنج می‌برد. این بزرگان مانند انسان معمولی رنج می‌کشیدند و آگاهانه ایستادند و تن به ذلت ندادند. من مشکلات امروزی را می‌توانم در آن حادثه بزرگ ببینم و وجود امام حسین (ع) را در زمان خودمان حس کنم، به عنوان راه‌گشایی خیرخواه.

کد مطلب: 5484

آدرس مطلب: http://bfnews.ir/vdcc.4qpa2bq00la82.html