آينده روشن - مسجد الاقصى خانه خداوند است

ايهود اولمرت، نخست وزير جديد اسراييل كه هيچگاه به كينه توزى اسحاق رابين و شامير و بيگن و شارون نبود، به ناگاه به عنوان شخصى كينه توزتر از همه آنها پديدار شد.

ايهود اولمرت يك هفته پس از اخذ راى اعتماد كنست چهره واقعى خود را به مردم فلسطين نماياند. او هدى عاليه كه همراه با پدر و مادر و چهار خواهرش به كنار ساحل غزه رفته بودند را به خاك و خون كشيد. اولمرت به ناوچه هاى خود دستور داد كه اولين فرمان صادره از سوى او را به بهترين نحو به انجام رسانند تا اين كه يك تصوير يادگارى از هدى كه خود را به خاك ساحل مى افكند و از ته دل فرياد مى زد: همه مردند، پدرم، مادرم و چهار خواهرم، در ذهن فلسطينى ها باقى بماند.
بسيارى افراد هنوز از حقيقت وجودى اين نخست وزير جديد كه آمده تا جاى شارون قاتل را كه زمين را با جنايت هاى خود آلوده كرده، بگيرد، اطلاع زيادى ندارند، ولى من به حقيقت ذات اين كينه توز پست پى بردم، اولمرت سى سال پيش افتخار مى كرد كه اولين كسى است كه اين افتخار بايد به او تعلق گيرد كه همه آثار مسلمانان در سرزمين اسراييل را محو خواهد كرد.
محو آيات قرآنى
اولمرت اولين شهردار شهر قدس اشغال شده بود و تلاش جدى به كار مى برد كه مانع از وحدت و همبستگى فلسطينى ها شود و نگذارد كه آنها به نيروى مقاومت بپيوندند ولى اولمرت افتخار مى كرد كه اولين كسى است كه آيات قرآنى كنده كارى شده بر ديوارهاى مسجد داوود پيامبر در قدس را محو كرده است... اين آغاز كار او بود. اما در آخرين تلاش او كه بر شارون كه معلمش است پيشى مى جويد اين است كه او هفته گذشته در پاريس اظهاراتى آتشين بيان داشت تا اين كه نشان دهد كه براى گفت وگو و تعارف اصلا وقت ندارد.
اولمرت با صراحت اعلام كرد كه او در مورد حاكميت كامل اسراييل بر كوه هيكل مسجد الاقصى هرگز كوتاه نخواهد آمد.
ايهود اولمرت از زمان پيروزى حماس در انتخابات قانونگذارى و تشكيل دولت فلسطينى توسط اين جنبش اعلام مى كرد كه حماس در درجه اول و پيش از انجام هر كارى بايد توافق نامه هاى امضا شده اسراييل با تشكيلات خودگردان را به رسميت بشناسد. او از حماس مى خواست كه پيش از به رسميت شناختن اسراييل توسط اين جنبش توافق نامه ها به رسميت شناخته شود.
هر انسان عاقلى بى شك اين پرسش را مطرح مى سازد كه حماس چگونه توافق نامه هايى كه بيشتر آنها محرمانه بوده و هيچكس از مفاد و محتواى آنها خبر ندارد را به رسميت بشناسد ولى زمانى كه اولمرت جام خشم خود را كاملا بروز داده و از عدم امتيازدهى در مورد حاكميت كامل اسراييل بر قدس و مسجدالاقصى صحبت كرد، در واقع از يكى از آن توافق نامه ها كه اشتياق كامل داشت كه حماس بدون آگاهى از مفاد آن، آن را به رسميت بشناسد پرده برداشت.
آنها مشروعيت ندارند
كاملا روشن است كه اسراييل براى دستيابى به مشروعيت جهت اثبات وجود خود در فلسطين به شدت تلاش مى كند... مسلمانان با وجود مسجدالاقصى حرم شريف ابراهيمى در الخليل مشروعيت دارند.
مسيحيان نيز با وجود كليساى قيامت و مهد در بيت لحم مشروعيت دارند... اين در حالى است كه يهوديان حتى در يك وجب از خاك فلسطين نه يك كنيسه و نه يك اثر تاريخى و حتى مذهبى دارند. آنها براساس قوانين بين المللى همانند پيمان بالفور و تصميم تقسيم فلسطين به مشروعيت دست يافتند ولى اين گونه مشروعيت ها به هنگام موازنه قوا و يا زمانى كه عرب ها در اسراييل بر يهوديان برترى يابند، از بين خواهند رفت.
پس از امضاى توافق نامه اسلو كه يكى از مهم ترين فصول امتيازدهى به اسراييلى ها محسوب مى شود، دكتر مانى اشتاين برگ، پژوهشگر آكادمى اسراييل چنين گفت: «فلسطينى ها فقط در يك صورت مى توانستند چنين امتيازات بزرگى به اسراييلى ها بدهند و آن اين است كه نزد فلسطينى ها و اسراييلى ها يك درك مشترك وجود داشته باشد و آن اين است كه هر دو دشمن مشتركى داشته باشند كه همان تروريسم اسلامى متبلور در جنبش حماس باشد.»
آيا اين امر عقلانى است كه كينه توزى ميان فتح و حماس به آن اندازه برسد كه يك طرف به اسراييل امتيازهاى بى حد و حصر بدهد؟ بايد ديد كه كدام طرف مرتبا امتياز مى دهد؟ و آيا در مورد مسجدالاقصى توافق نامه هايى وجود دارد كه اولمرت مرتبا فشار مى آورد كه حماس پيش از انجام هر كارى بايد اين توافقنامه را بپذيرد؟
تصميم قضايى براى استيلا بر مسجدالاقصى
در مورد مسجدالاقصى بايد گفت كه اسراييل دو روز پس از امضاى توافق نامه اسلو در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۳ در كاخ سفيد در واشنگتن يعنى در ۲۳ سپتامبر به طور كامل و تمام بر آن استيلا يافت. در اين تاريخ از سوى دادگاه عالى اسراييل مالكيت مسجد الاقصى به صورت زير تعيين گرديد:
۱- حرم قدسى بخشى از مساحت كشور اسراييل است.
۲- احكام و قوانين كشور اسراييل بايد در اين بخش به اجرا درآيد كه آموزش هاى قانونى جهت برنامه ريزى و سازندگى و آثار باستانى بخش هايى از آن قوانين مى باشند.
۳- پيروان همه اديان در اين مكان مقدس از آزادى عبادت و وصول بدان مكان برخوردار بوده و بايد از بى حرمتى به اين مكان نيز جلوگيرى شود.
دادگاه عالى موارد زير را با هدف گشودن راه براى ورود يهوديان به داخل حرم قدسى صادر كرده تا اين كه بتواند فعاليت هاى سازمان اوقاف اسلامى در مورد تعمير مساحت هاى حرم و كاشتن درختان و برگزارى مراسم دينى را جلوگير شود.
اين تصميم زمانى كه از سوى دادگاه عالى صادر مى شود نشان دهنده آن است كه اسراييل در اين منطقه صاحب حق و حقوق شده است و كسى كه با اين تصميم دادگاه به مخالفت برخيزد بايد در زمان هاى تعيين شده به دادگاه مراجعه كند و از آنجا كه اين تصميم با مخالفت و يا اعتراض از سوى تشكيلات خودگردان فلسطين مواجه نگرديد اين تصميم جنبه قطعيت به خود گرفت و بدين ترتيب اسراييل به مشروعيتى كه واقعا بدان نياز داشت دست يافت و عاملى كه واقعا در اين مورد به يارى اسراييل شتافت، لغو منشور ملى فلسطينى بود كه در آن از مهم ترين اصول ثابت فلسطينى و حق فلسطينى ها در قدس و مقدسات اين سرزمين چشم پوشى شده بود.به نظر مى رسد كه قضيه قدس در مذاكرات اسلو وقت زيادى را به خود اختصاص داده بود زيرا مذاكره كنندگان فلسطينى در مذاكره با اسراييل در اين مورد بخصوص نه اختيار داشته و نه صلاحيت آن را داشتند.
آخرين نشست مذاكره كنندگان
آخرين نشست مذاكرات ميان اسراييلى ها و فلسطينى با ميانجيگرى مصرى ها روز ۲۶ ژانويه ۲۰۰۱ برگزار شد. در اين نشست هنگامى كه طرف فلسطينى تلاش كرد كه موضوع دريافت غرامت در بيت المقدس را مطرح سازد، بن عامى رييس گروه مذاكره كننده اسراييلى به شدت خشمگين شده و چنين گفت: «مگر قرار نبود كه پس از گذشت يك نسل، چنين موضوعى مطرح شود؟ شما بايد به ارتباط ما با چنين مكان هاى مقدسى كه در تاريخ يهود از حساسيت زيادى برخوردار هستند، اعتراف كنيد... به اطلاع شما بايد برسانم كه حتى نادين محوران اسراييلى هرگز نمى توانند پذيراى اين نكته باشند كه توافقى صورت گيرد ولى جبل الزيتون بخشى از آن توافق نامه نباشد.»
بى شك پيش از اسلو و پيش از امتياز دهى ها و حتى پيش از توافق نامه هاى محرمانه هيچ يهودى چه تندرو و چه نادين محور حتى خواب آن را نمى ديدند كه به ساختمان بيت المقدس نزديك شوند. مجمع سازمان ملل متحد در سال ۱۹۲۹ پس از انجام يك تحقيق بسيار طولانى تاكيد كرد كه يهوديان در اين اماكن مقدس هيچ حق و حقوقى ندارند و نبايد كه آنها سنگهاى مسجد الاقصى در قدس و حرم شريف ابراهيمى در الخليل را آلوده كنند، به طور كلى نبايد به اماكن ياد شده نزديك شوند.»
مسجد شريف اقصى خانه خداوند است، پيامبران آن را بنا كردند و خود پيامبران سرپرستى آنجا را عهده دار بودند و پيامبران و مومنان در آن نمازگزارده اند و پيامبران اين مكان مقدس را از پيامبر قبلى به ارث مى بردند تا اين كه نام خداوند در آنجا به طور مرتب ياد شود و امت اسلام و پيامبرش اين مكان را نيز به ارث بردند زيرا پيامبر اسلام ختم پيامبران است و اين مورد در قرآن كريم كه در دسترس همگان است به صراحت ياد شده است. بنابراين غيرمسلمان در اين مكان مقدس حق و حقوقى ندارد و از همه مهم تر بايد يادآور شد كه تحت حكومت اسلامى بود كه معابد، جان ها، خون ها و اموال غيرمسلمانان حفظ گرديد و آنها به حقوق انسانى خود رسيدند.
بن عامى در نشست هاى رسمى با فلسطينى ها اعلام كرد كه پس از گذشت يك نسل بايد در مورد قدس سخن گفته شود؛ اسراييل هم چنين اعلام كرد كه در مورد مسايلى همچون قدس و پناهجويان، مرزها و آبها، گذرگاه ها و تشكيل دولت بايد پنج سال پس از امضاى توافق نامه اسلو، صحبت به ميان آيد. اسراييلى ها مى دانستند كه چگونه حيله گرى كنند و دروغ بگويند و براى به دست آوردن مشروعيت براى اشغالگرى شان چه نيرنگ و فريبى به كار برند. بن عامى اعلام كرد كه پس از گذشت يك نسل بايد در مورد آنها سخن گفت و پس از گفتن اين سخن، لبخند بر لب همه اعضاى مذاكره كننده اسراييلى ها جارى شد. دليل خنده آنها اين بود كه فلسطينى ها شريك نبوده و اگر هم باشند شريكى بسيار ضعيف هستند و از همه مهم تر، آنها فلسطينى ها را نمايندگى نمى كنند.»
بنابراين به كسانى كه بر راستى و صداقت مذاكرات و حسن نيت مذاكره كنندگان اميدها بستند پيش از آن كه از حماس بخواهند اسراييل را به رسميت بشناسد بايد پيش از آن به توافق نامه هاى محرمانه اى كه با اسراييل بسته شده توجه جدى نشان دهند و شعر بسيار ارزشمند شاعر بزرگ كه افرادى اين چنينى را مورد خطاب قرار مى دهد، هميشه به ياد داشته باشند:
آيا براى زيارت مسجدالاقصى آمده اى
يا اين كه پيش از از دست دادنش به وداع با او آمده اى؟
منبع: الدستور - چاپ اردن -۲۱/۶/۲۰۰۶
نويسنده: عرفات حجازى
مترجم: سيدمحسن سارى