امام صادق (ع)؛ معمار اندیشه و تفکر مکتب اسلام

خبرگزاری جمهوری اسلامی (ايرنا) , 10 بهمن 1391 ساعت 15:22

امام ششم شیعیان و رییس مذهب تشیع با تشکیل حوزه علمیه و تعلیم و تربیت شاگردان مبرزی چون هشام، زراره و محمد بن مسلم، تحول شگرفی در جهان اسلام و مذهب شیعه پدید آورد.


روز هفدهم ماه ربیع الاول سال ۸۳ هجری قمری در خانه زین العابدین(ع)، واقع در مدینه طفلی از نژاد امام محمد باقر(ع) قدم به دنیا گذاشت که بعد به اسم جعفر صادق(ع) معروف شد.

برخی از اسناد گزینش نام او را به پیامبر(ص) نسبت می دهد و می گویند ایشان بود که نام او را ˈجعفر صادقˈ گذارد.

در دنیای عرب رسم بود که صفت برجسته ای از فرد را مشخص کرده او را به آن صفت بخوانند و چنین صفت را لقب می گفتند؛ این اسم در بسیاری از جوامع گذشته و حال سابقه داشته و تقریبا در بسیاری از نقاط جهان امروز نیز ساری و جاری است.

برای امام ششم القاب متعدد و متنوع است که هر کدام به نحوی و نوعی صفت و حقیقتی را از او نشان می دهند، معروف ترین لقب او ˈصادقˈ است به معنی راستین و راستگو.

امام ششم شیعیان و رییس مذهب تشیع در سال ۱۱۴ هجری قمری در سن ۳۱ سالگی به امامت رسید و ردای ولایت بردوش گرفت؛ دوران امامت آن امام ۳۴ سال بوده که با اواخر حکومت امویان و اوایل حکومت عباسیان مصادف می باشد؛ حدود ۱۸ سال آن ( ۱۳۲-۱۱۴) همزمان با حکومت امویان و ۱۶ سال آن ( ۱۴۸-۱۳۲) همزمان با حکومت عباسیان بود.

امام جعفر صادق در زمان حکومت بنی امیه و بنی عباس سختی‏ها، آزارها و بی‏مهری‏های فراوانی دید؛ اما چون آن حضرت در انتهای دوران خلافت امویان و ابتدای خلافت عباسیان می‏زیست، از فاصله زمانی به وجود آمده در زمان انتقال خلافت از خاندان غاصبی به خاندان غاصب دیگر، زمینه ترویج و تبلیغ مکتب اهل بیت(ع) را مناسب دید و از این فرصت پیش آمده، بیشترین بهره را نصیب اسلام و مسلمانان کرد.

امام از این فرصت مناسب استفاده کرد و مکتب جعفری را به تکامل رساند؛ در این مدت چهار هزار دانشمند تحویل جامعه داد و علوم و فنون بسیاری را که جامعه آن روز تشنه آن بود، به جامعه اسلامی ارزانی داشت.

به عقیده ناظران، عصر امام صادق(ع) یکی از طوفانی ترین دوره های تاریخ اسلام است که از یک سو اغتشاش ها و انقلاب های پیاپی گروه های مختلف، بویژه از طرف خونخواهان امام حسین(ع) رخ می داد که انقلاب ابوسلمه در کوفه و ابومسلم در خراسان از مهم ترین آنها بوده است.

و از دیگر سو عصر برخورد مکتب ها و ایدئولوژی ها و عصر تضاد افکار فلسفی و کلامی مختلف بود که از برخورد امت اسلام با مردم کشورهای فتح شده و نیز روابط مراکز اسلامی با دنیای خارج، به وجود آمده و در مسلمانان نیز شور و هیجانی برای فهمیدن و پژوهش پدید آورده بود؛ عصری که کوچک ترین کم کاری یا عدم بیداری و تحرک پاسدار راستین اسلام یعنی امام(ع)، موجب نابودی دین و پوسیدگی تعلیمات حیات بخش اسلام، هم از درون و هم از بیرون می شد.

پیشوای ششم در چنین دورانی به فکر نجات افکار توده مسلمان از الحاد و بدبینی و کفر و نیز مانع انحراف اصول و معارف اسلامی از مسیر راستین بود و از توجیهات غلط و وارونه دستورات دین که به وسیله خلفای وقت صورت می گرفت، جلوگیری می کرد.

اینجا بود که امام(ع) دشواری فراوان در پیش و مسوولیت عظیم بر دوش داشت؛ امام صادق(ع) در ظلمت بحران ها و آشوب ها دنیای شیعه را به فروغ تعالیم خویش روشنی بخشید و حقیقت اسلام را از آلایش انحرافات و گزند فریبکاران حفظ کرد.

او آنقدر فقه و دانش اهل بیت (س) را گسترش داد و زمینه ترویج احکام و بسط کلام شیعی را فراهم ساخت که مذهب شیعه به نام او بعنوان مذهب جعفری شهرت یافت؛ آن اندازه که دانشمندان و راویان از دانش امام بهره مند برده و از وی حرف و حدیث نقل کرده اند از هیچ یک از دیگر ائمه نقل نکرده اند.

شاگردان دانشگاه امام منحصر به شیعیان نبوده، بلکه پیروان اهل تسنن نیز از مکتب آن حضرت برخوردار می شدند.

آن حضرت سرانجام در سال ۱۴۸ هجری و در سن ۶۵ سالگی توسط خلیفه عباسی مسموم شد و به شهادت رسید و در قبرستان ˈبقیعˈ در کنار قبر پدر، جد و عمویش، امام حسن مجتبی(ع) به خاک سپرده شد.

انتهای پیام /گ/0/


کد مطلب: 56714

آدرس مطلب: http://bfnews.ir/vdcc0mqp.2bqes8laa2.html

آينده روشن
  http://bfnews.ir